Gisteren waren we opeens Klaas kwijt. In het midden van een drukke/volle Hema winkel op de Meir. Nog geen halve minuut eerder had ik ‘m bevrijd uit de buggy, hem op het hart drukkend dat hij in de buurt moest blijven.
En een vraag van vrouwlief over wat koopwaar later, was meneer weg.
Ik heb de halve winkel afgezocht en zelfs buiten op de Meir, maar niet te vinden.
Ik heb nog nooit zoveel stress gehad op zoveel korte tijd, denk ik. Maar echt: zweet + uitbreken. En de hele bataklan. Ik had niet zozeer schrik dat hij naar buiten was gelopen, maar wel dat één of andere vermadelijke snoodaard onze jongen had meegepakt. Dat kans lijkt klein in zo’n drukke winkel, maar aan de andere kant ook weer niet.
Ik was dan ook dolgelukkig dat de securityman met een van geen kwaad bewuste Klaas op de arm – kijk, dat is dus wat ik hierboven bedoel – naar ons toestapte. Alles stress van de voorgaande 5 minuten weg. In één keer.
Ik heb’m natuurlijk de les gelezen, en hij is de rest van ons winkel bezoek dicht bij ons gebleven (al zal het feit dat ik ‘m geen seconde meer uit het oog verloor er ook wel iets mee te maken hebben).
Maar vooral: ik heb’m eens heel goed geknuffeld, want ik was ongelofelijk content ‘m heelhuids terug te zien.
Kinders, voor niks goed. ;)
De aandachtige lezer van dit blog wist al dat “de honden” weg zijn.
Het is me de laatste dagen opgevallen hoe geconditioneerd je geraakt aan het geblaf van zo’n roedel naast de deur. Telkens we op het terras kwamen om iets in de vuilbak te gooien, was er geblaf. Telkens we de deur opendeden van de berging beneden, was er geblaf. Telkens je de garagepoort op slot deed des nachts, was er geblaf. (En nog meer, maar you get the picture).Â
Nu dat er niet meer is, verwacht ik me nog steeds aan dat geblaf. Je krimpt automatisch een beetje in elkaar als je de deur opendoet, of als je op het terras komt, of de garagepoort wil sluiten. En dan blijkt dat dat niet nodig is, en komt de “ah ja, ze zijn er niet meer”. Dat heb ik nu nog steeds, na goed 4 dagen hondeloos te zijn.
 Ik had nooit gedacht dat zoiets in mijn kleren zou kruipen, en je denkt er niet aan zolang de toestand zich in stand houdt, maar het is des te ontnuchterend dat de hele situatie zo’n grip kan hebben op je manier van doen. Gek.
Kom ik thuis met de kindjes, en wat blijkt?
De honden van de buren zijn weg!
*doet vreugdedansje*
Dat betekent vanaf nu: rust. Geen geblaf meer, heel de dag door. We kunnen tenminste op ons terras komen zonder afgeblaft te worden. We kunnen in onze tuin spelen zonder gekef en voze kak en pis stank van de beesten. We kunnen met een gerust hart onze kindjes in de tuin laten spelen!
Het zou het ideale “welkom thuis” geschenk voor onze lieve Trijn geweest zijn, maar die ligt nog te genieten van de warmte in haar couveuse in Lier… Ach ja.
Nu is alleen de vraag: hoe lang zal die rust aanhouden, want vermits het huis hiernaast is verkocht zal er in verbouwd worden (of misschien wel afgebroken en iets nieuws opgezet). Dat zal weliswaar een andere geluidsoverlast zijn, maar ja.Â
Ongeacht: nu effe genieten van de rust. ZALIG!
