De volgende sequentie is dus niet de beste combinatie als je a) een burojob hebt en b) 6 maand niks van sport gedaan hebt:
- donderdagavond voor het eerst in 6 maand terug gaan squashen
- vrijdagavond een nog verpakt bed ophalen en dat naar de bovenste verdieping transporteren (lees: in dozen)
- zaterdagavond eerdervernoemd bed in elkaar timmeren
- zondagavond eerdervernoemd bed verenigen met een ander bed (lees: boven elkaar)
Zeer dat ik in mijn armen heb. Niks gewoon, maar echt niet. :(
(en ‘t zal morgen nog niet beter zijn)
Gisterenavond had ik nog eens een afspraak bij de osteopaat. Dat was blijkbaar alweer meer dan een jaar geleden, zo bleek toen ik daar zat. Ik had daarna ook nog een afspraak om te gaan squashen, zoals elke donderdag. Toen ik dat tegen de osteopaat zei, waarschuwde hij me dat ik rustigaan moest doen, want dat het eigenlijk niet zo goed was en je er wel wat last van kon hebben (hij sprak gedeeltelijk uit eigen ervaring).
Maar goed, ik had wel zin om te squashen, en ik zou het gewoon wat rustiger aandoen, al is dat op zichzelf een contradictio in terminis, “rustig squashen”.
Het spelleke squash ging goed, zelfs één van de betere prestaties van de voorbije weken. De mogelijke concentratieproblemen die de osteopaat aanhaalde (en die hij heeft aangepakt) zullen er misschien wel voor iets tussenzitten. En misschien ook: doordat ik “rustiger” speelde was mijn spel meer berekend, en dus waarschijnlijk ook beter.
Enfin, gisterenavond was het dik okee.
Vandaag is het iets minder: mijn nek doet behoorlijk pijn en ik heb ondertussen een koppijn ontwikkeld om U tegen te zeggen. Niks dat een niet pijnstiller kan oplossen, maar toch. Ik had beter nog wat rustiger gespeeld, denk ik.
Laten we hopen dat ik er morgen vanaf ben.
