Oudjaar 2009: ik had het me toch net iets anders voorgesteld.
De opbouw naar de avond was vandaag al moeilijk geweest. Het Echte Leven kwam zich een beetje moeien, bijvoorbeeld: zo moest we/ik vanmorgen een bod voor een huis gaan op papier zetten. Spannend wel, maar het helpt de morgen wel wat om zeep (zeker als dochterlief die ik meehad graag eens naar het huis in kwestie wou gaan zien achteraf).
En zo was er ook Klaas, die vannacht al moeilijk deed (vraag dat maar aan mijn teerbeminde echtgenote) en de hele dag bijzonder lastig en hangerig is geweest. Hij plaatste ook de kers op de taart door net toen we op onze feestbestemming aankwamen besloot om zijn jas en autostoel onder te kotsen. Het was niet helemaal een verrassing, want hij kloeg deze morgen al van buikpijn en ik moet overgeven, maar er was de hele dag niks uitgekomen. Veel gegeten had hij niet, dus er zat toch iets iet of wat mis.
Zo bleek dus, toen we tegen de zessen in Deurne aankwamen.
Probleem in kwestie: op het feest waar we gingen feesten waren nog kindjes, en we vonden het eigenlijk wat onverantwoord om daar met een kotserke aan te komen. Een buikgriepje doet al snel de ronde, zeker bij een kroost kinderen van zo goed al allemaal onder de 4 jaar. En dus werd beslist dat bibie terug naar huis kon met Klaas. To be fair: er was al een vader afgevallen wegens een dochter met bronchitis en ook daar was het wijselijk om het lot niet te tarten en dat kind tussen de rest van de bende te zetten. Ook een bronchite is snel opgeschaard.
En zo zit ik hier ondertussen, helemaal alleen thuis, met een jongetje dat boven in z’n bed slaapt. Ik hoop dat hij de geraspte appel binnenhoudt die hij toch nog wel graag wou. Ik heb medelijden met hem eigenlijk: hij was o-zo zielig, maar wou toch nog zo graag met de rest meespelen, wat spijtig genoeg niet kon. Gelukkig heeft een DVDke van Pat & Stan (zelf gekozen) wat soelaas gebracht en is hij zonder veel morren gaan slapen.
En als u mij nu even wil excuseren, ik ga de kots uit de auto en de autostoel kuisen.
Happy Newyear, everyone. ;)
