Voor degenen die interesse hebben: alles is goed gegaan, en gezien de situatie is Fien eigenlijk heel flink geweest. Het is niet van een leien dakje gegaan ook niet, maar het had een pak erger gekund. We waren op tijd thuis (merci aan de verpleegster die de dokter heeft gebeld om snel te komen zien) en dat was best nodig: een laat namiddagslaapje van ruim 2 uur duidt op een zekere nood aan slaap. ;)
Waar er voorheen 2 tanden zaten, zit nu een groot gat. Ze lijkt er niet zo heel veel last van te hebben, buiten dan dat het nog een ket zeer doet. Maar ja, dat gaat wel weg.
En ik: ik ben steendoodmoe van “niks” te doen. Zoiets vraagt toch een pak meer van een mens dan hij eigenlijk durft toegeven…
Morgen gaan ons Fien haar voorste tanden eruit. Voor degenen die niet kunnen volgen: ze is vorige zomer op haar gezicht gevallen, en daarbij zijn haar voorste tanden beschadigd geweest (het komt er op neer dat ze op haar tanden is gevallen). Iets wat de tandarts ons toen al voorspeld had, gebeurt nu na een keer of 3 uitstellen: de melktanden moeten eruit om de echte tanden te beschermen. De tandjes worden blijkbaar nu vanbinnenuit afgebroken door haar lichaam, en dat zorgt voor onstekingen en zo. Niet goed.
En dus moeten ze eruit.
Dat gebeurt onder volledige verdoving, in het ziekenhuis (door een orthodotoloog). Zo heeft ze geen connotatie van “tandarts = pijn”, en daar zijn ze er ook op voorzien om zo van die dingen goed te doen. Ik heb er ook een tand laten verwijderen, en ik kan u verzekeren dat daar ook heel wat mis aan was, en dat is allemaal goed genezen geraakt. Op zichzelf stelt de ingreep dus niks voor.
Maar het is de eerste keer dat één van onze kinderen naar het ziekenhuis moet (de farce met Trijn in februari niet meegerekend, maar dat was toch anders), en ik moet zeggen dat ik het een akelig gevoel vind. Rationeel weet ik dat het eigenlijk niet veel voorstelt, maar toch ook weer wel. Fien gaat lastig zijn, Fien gaat verward uit de narcose komen, Fien gaat de komende dagen veel pijn hebben, Fien gaat moeilijk getroost kunnen worden want tutten is lastig met een wond in het midden van je mond. Allemaal dingen die overgaan, maar ik heb er geen zin in. Niet om het verdriet, niet om de energie die je er moet insteken en die eigenlijk “voor niks” is. Ik ben vandaag 2 kadootjes gaan kopen voor haar, om het leed wat te verzachten, maar ik voel nu al ergens aan dat het eigenlijk een maat voor niks gaat zijn.
En vooral: ik heb geen zin om mijn dochter de komende 3 of 4 jaar (tot ze begint te wisselen) zonder voortanden te zien rondlopen. Ik weet nu goed genoeg dat het zal wennen, en dat we binnen dit een x tijd (3 dagen, een week? 2 maand, een jaar? Tot ze 18 is?) het niet eens meer gaan weten dat ze daar ooit nog tanden gehad heeft (nuja, u begrijpt wat ik bedoel). Maar toch… Ik ervaar het nu al als een gemis.
Dat morgen maar snel voorbij is.
(kleine kindjes, kleine zorgen, hoor ik wel eens. Wat moet dat niet zijn als ze effectief 18 wordt?)
Vandaag is het verdict gevallen bij de tandarts: de bovenste snijtandjes van Fien moeten getrokken worden. Dat was iets wat we hadden zien aankomen (de tandarts had er ons eerder al voor gewaarschuwd), maar toch is het niet zo’n plezant nieuws.
Het betekent immers dat onze dochter nog 3 of 4 jaar met een groot gat in haar mond moet rondlopen. Dat is op zichzelf niet zo’n probleem, maar is a) geen zicht (al zal dat wel wennen zeker?), maar het zal b) ook nog wat andere problemen met zich meebrengen. Zo zal ze bvb waarschijnlijk wel wat last hebben met correcte uitspraak eens haar echte tanden op hun plaats zitten. En dat weet ik niet eens hoe gemakkelijk ze nog zal kunnen bijten en zo.
Maar er is geen ontkomen aan: de tandjes waarop ze gevallen is in augustus zijn zo beschadigd dat ze aan het “afsterven” zijn. Of beter: haar lichaam is de tandjes aan het afbreken, en dat zorgt voor restafval en dus voor ontstekingen. Niet goed, voor zo’n klein pruts. Weinig keus dus. Want we kunnen het niet riskeren dat haar “goeie tanden” ook schade zouden oplopen, want dan is ze nog wel verder van kant.
En nu maar hopen dat ze nog aan een lief geraakt. Ooit.
Ik zeg het u… Een dochter die op haar bakkes gaat en daarmee 2 stukken tand afbreekt: er zijn plezantere dingen op deze wereld.
Maar: ze is flink geweest, en nadien waren er – als troost – pannekoeken. En dat is altijd feest. Ontbrekende stukjes tand of niet.
Via via een coole (online) tool gevonden. Een tool die bitmaps kan vectorizeren kan omzetten. Met andere woorden, je kan van een JPG (of PNG, …) een SVG (of EPS) maken. Automatisch. Geen gedoe meer met manueel dingen tracen in Illustrator. Nope, gewoon door Vector Magic gooien en klaar is kees.
Een snelle test leert me dat het behoorlijk mooi resultaat kan geven. Kijk maar, het origineel:
en na het door Vector Magic gejaagd te hebben (op de highest setting), en terug geexporteerd als PNG:
Ik heb er ook een EPS van, een goeie 424Kb groot. Dat valt best mee. Goed gelukt, toch? Straks thuis nog eens wat mee spelen, zie. Zien wat het ding doet met grotere en kleinere foto’s/afbeeldingen.
Jaja, dit kan nog handig van pas komen gehad.
