Gisterennacht, de nacht van kerstmis, zo rond kwart voor vier. Iedereen ligt vredig te slapen, maar niet voor lang meer!
Ik word gewekt door het gepiep van de babyfoon die in de kamer staat van onze oudste kinderen. Dat gebeurt enkel als die geen contact meer heeft, dus ik was er als de kippen bij om te kijken wat er aan de hand was. Ik dus naar boven, en effectief: de andere kant van de babyfoon daar stond af. Dat was snel verholpen – één druk op de knop – en al snel stond ik terug beneden met een werkende babyfoon in mijn pollen. Ik steek het ding terug in zijn houder.
Op zichzelf niks speciaals, buiten dat dat het geen *piep* doet. Dat doet ‘ie normaal wél als je ‘m in de houder steekt, kwestie van te laten horen dat de batterij wordt opgeladen. Maar nu dus niet. Zelf in de benevelde slaaptoestand waarin ik was kon ik nog 1 en 1 optellen: geen stroom.
Nochtans, de rest van het huis had wel energie: ik hoorde de verwarming zachtjes zoemen, de lichtjes van de wifirouter brandden en ik was zonder problemen bovengeraakt – zonder licht in de gang is dat nogal moeilijk. En de verwarming op beide kinderkamers werkte naar behoren. Ik dus naar beneden, om te zien of er geen zekering gesprongen was. We wonen in een nogal, eh, aftands, huurhuis (looking for something better and more permanent, thank you) en het was niet de eerste keer dat de stoppen hier voor niks waren doorgeslagen (gelukkig gebeurt het enkel bij het huis en niet bij zijn bewoners ;)). Maar wat bleek: alle plongs waren nog actief. Er was niks afgesprongen.
Well, you could color me puzzled at that moment. Ik terug naar boven, nog eens gaan checken. En effectief: een deel van de keuken zat zonder electriciteit. De ijskast en de microgolf deden het nog. De kookplaten ook, maar de dampkap niet. Ook de afwasmachine weigerde dienst. En een deel stopcontacten van de keuken deden het ook niet, terwijl sommigen wel. Wel, ik had zoiets nog nooit meegemaakt.
Vermits er weinig aan te doen was op dat moment, zijn we dan toch maar terug in bed gekropen. Niet met een gerust hart, kan ik u zeggen.
En zo waren we ook meteen terug klaarwakker toen een klein kwartierke later ineens alle stroom weg was. Ik terug naar beneden, and lo and behold: alle zekeringen in de zekeringkast stonden zoals ze moeten staan: in de aan-stand. Zelfs de hoofdzekering. Sja.
Ondertussen riep vrouwlief van boven dat ze orangeflikkerlicht in de straat zag. Ik steek mijn neus even buiten de deur, en ja hoor: 30 meter verder stond een camionette van Iveka. Wat ze aan’t uitsteken waren, kon ik niet zien, maar het was tenminste een verklaring voor de rare dingen die er aan de hand waren met onze stroomvoorziening.
En verder kon ik daar niks aan doen, en dus kropen we maar terug ons bed in. Toen we daar goed en wel inlagen, was de electriciteit er terug. Resultaat: we konden er terug uit om nog eens alles te checken, en toen bleek dat alles terug werkte. Na babyfoons etc terug ingesteld te hebben hebben we van onze verdere nachtrust kunnen genieten. Het was ondertussen kwart na vier.
