De volgende sequentie is dus niet de beste combinatie als je a) een burojob hebt en b) 6 maand niks van sport gedaan hebt:
- donderdagavond voor het eerst in 6 maand terug gaan squashen
- vrijdagavond een nog verpakt bed ophalen en dat naar de bovenste verdieping transporteren (lees: in dozen)
- zaterdagavond eerdervernoemd bed in elkaar timmeren
- zondagavond eerdervernoemd bed verenigen met een ander bed (lees: boven elkaar)
Zeer dat ik in mijn armen heb. Niks gewoon, maar echt niet. :(
(en ‘t zal morgen nog niet beter zijn)
We hebben een paar weken geleden een nieuw bed gekocht. Vorige week kreeg ik telefoon dat het bed er was en we het mochten gaan halen (scheelde toch een slordige 75 euro tov het te laten leveren). Goed, ik dit weekend naar de winkel, bed afgehaald. Op het eerste zicht zag het er goed uit, maar wat bleek nadat we het oude bed hadden afgebroken en we het laatste pak van het nieuwe bed open deden:
Jep, bed pakot. Eén van de zijplanken is gewoon doorlangs gebarsten. Niks nieuw bed dus.
Vandaag gebeld naar de winkel waar we het gekocht hebben, die vroegen voor foto’s als bewijsmateriaal (voor de fabrikant) te maken en door te sturen. Ik heb dat dan prompt gedaan, natuurlijk. Volgens het mens aan de andere kant van de lijn (een bijzonder vriendelijk iemand, daar niet van) zou dat toch twee a drie weken kunnen duren. Laten we stellen dat ik in het mailke met de foto’s erop gehamerd heb dat dat te lang is: tenslotte heb ik *alweer* (remember The Flip) voor iets betaald wat ik nu nog niet kan gebruiken tot het hersteld is. En niet alleen dat: we slapen nu op de grond (oud bed is te kapot om terug in elkaar te flansen) – niet vanzelfsprekend voor een zwangere vrouw.
Tenslotte hebben we al 3 of 4 weken mogen wachten op het volledige bed, dat ze nu maar eens een efforke doen zodat we tegen volgende week een nieuwe plank hebben. Dat kan geen week werk zijn, medunkt.
Eens benieuwd wat dat gaat geven, zie.
