The Making Of is eigenlijk nog leuker om te zien:

En dan te bedenken dat ik helemaal niet had bedacht dat ze dat andersom hadden “gefilmd” totdat ik dat laatste filmke had gezien. Suits me just right.

‘t is altijd wel iets, hé. #zagevent

Een tsunami die Hawaii aandoet – volgens de voorspellingen toch – live volgen vanuit je luie zetel in Europa (samen met 45000 andere mensen, en ook nog meer)? Dat is *zo* 2010.

Het is trouwens cool hoe ze technologie gebruiken: skype, webcams, … Alles wat er kan gebruikt worden om nieuws door te geven wordt gebruikt. Interessant.

En nu wachten op de golf. Ik ben eens benieuwd.

Dat deed me er aan denken om eens te gaan zien hoe lang ik zelf al lid ben. Ge kunt dat niet zien, spijtig genoeg. Er staat nergens: “You’ve been a member since…”.

Maar we kunnen dat wel afleiden van andere gegevens. Zo is de eerste foto die ik op Flickr plaatste, dedeze:

Genomen op 16 oktober 2004, maar belangrijker: opgeladen op 7 december 2004. Sinds ik mezelf wat ken, kan ik me levendig voorstellen dat dat de moment was dat ik ook lid ben geworden. Zo’n speelgoed moet namelijk uitgeprobeerd worden, wat ik hoogstwaarschijnlijk ook meteen heb gedaan.

7 december 2004 dus. Dat is al meer dan 5 jaar, ondertussen.

En ook: ik ben blijkbaar al sinds 2 januari 2005 “pro”, oftewel betalend lid. Dat betekent dat ik vrij snel geld over had voor Flickr. Nog nooit geen spijt van gehad, trouwens. Het overgrote deel van onze (bewerkte) foto’s komen op Flickr (en onrechtstreeks meestal ook in een dagboekbericht). Ik heb dus al 3 keer geld gegeven voor mijn eigen pro-account (de eerste keer was was “dubbel zo duur”, al wisten we dat toen nog niet en we hebben toen ook ook nog een jaar extra gekregen. Gratis.

Dus: happy birthday, Flickr. I still love ya.

(Het enige waar ik me nog steeds aan erger is dat ze geen htmlcode aanleveren om iemand anders hun CC foto’s te embedden in een blog of zo. Ik kan dat met mijn eigen foto’s, maar met de CC foto’s van iemand anders moet dat toch ook kunnen? Nu moet ik altijd zitten knoeien…)

Ik ben zo zot geweest om toch naar het werk te rijden. Eén van de voordelen van relatief dichtbij te werken is dat ik geen snelweg moet pakken, en de mensen daar dus gerust in de file kon laten staan. Ik heb een iets andere weg genomen dan anders, want richting Lier was het behoorlijk aanschuiven – al die losers die de snelweg niet wilden nemen, natuurlijk – en dus ben ik maar door de stille kempen over Emblem, Berlaar en Koningshooikt naar Sint Katelijne Waver gereden. Dat is wat omweg, maar ik heb geen auto file gehad. Integendeel: met momenten reed ik zelfs alleen op de baan: geen auto in’t zicht. #zalig

Een uurtje later was ik ter plekke (9u vertrokken, iets na 10 daar). Ik was niet de enige die later was, zo bleek.

Vanavond terug ging vlotter. Iedereen zal blijkbaar al veilig binnen. Er waren nog steeds mensen op de baan die zelfs op bestrooide oppervlakten het nodig vonden om maar 20 te rijden. Na wat gekaffer ben ik die dan toch maar voorbijgestoken.

Ik ging normaal gezien ook nog naar de bierles gaan, maar laat werken (alweer een deployment te doen) en de vorte sneeuw hebben we maar wijselijk doen besluiten om gewoon naar huis te rijden. Kwestie van het lot niet te tarten. Spijtig wel, want ‘t waren oude geuzen te proeven vanavond, en dat is bijzonder lekker over’t algemeen.

Ach ja.

En ik heb al meer dan eens gevloekt dat ik toch geen winterbanden heb laten steken. Al blijf ik die 800 euro een dure zaak vinden…

Zo wonen we bvb aan een drukke baan (een as met doorgaand verkeer, recht door’t dorp). Als onze auto bvb aan de overkant van ‘t straat staat, moet ik met Fien soms een minuutje of 2 wachten voor we veilig kunnen oversteken. Vandaag was er geen kat te zien. Een fietser, maar zo goed als geen auto’s. Ook de rit naar’t school en later door naar St Katelijne Waver gaat steevast vlotter op vrijdag dan op de andere weekdagen. Het scheelt soms 10 minuten op de totale rit.

En als ik op de verkeersinfo moet afgaan op de radio, dan is het elders ook zo: vandaag “maar” 140 kilometer file, terwijl dat soms meer dan 260km is op andere dagen.

Is dat elders ook zo, of ligt het aan mij en de omgeving waar ik woon?

Of hoe je iets volledig verkeerd kan begrijpen en er nog trots op zijn ook.

(via en ook via)

Dusjah: als alles goed gaat heb ik vanaf augustus 5 monden om te voeden (al zal die jongste mond dan in eerste instantie door moeder gevoed worden, natuurlijk).

Ik dus naar de Flickr Uploadr gezien, vermoedelijk was het ding weer vastgelopen of was het ergens foutgelopen tijdens het opladen. Dat gebeurt wel meer.

Maar nee: de Uploadr stond nog gewoon te wachten, na de eerste foto. Geen foutmelding. Niks. Maar: toen ik de muis bewoog was er plots opnieuw actie!

Het kwam er dus op neer om tijdens het uploaden aan user input te doen: met de muis floeberen of op het keyboard rammen. Gelukkig waren het niet *al te veel* foto’s.

Nu:

En dat allemaal op een jaar tijd. ‘t Gaat veel te snel, meneer.

De lichten van het kruispunt met de ring van rood-oranje-groen naar knipper-oranje sprongen. Blijkbaar een deftige glitch in the matrix, want tijdens het wachten daarna sprong het plots opeens op rood om dan zo goed als meteen terug op knipper-oranje te springen. En terug.

Dat was me toch wel even een serieuze WTF. De ring van Lier tijdens de spits is al niet van de poes – goed, het is geen Brussel ook niet, maar toch – en nu moesten we nog waaghalzerij gaan uithalen ook om over te steken/de ring op te rijden.

Suffice to say dat ik even lang heb gedaan over die 50 meter van waar ik stond tot ik de deftig de ring was opgereden, als over het stuk van Sint Katelijne Waver tot aan dat kruispunt. Twintig! Minuten! Ik kan u trouwens zeggen: ge moet behoorlijk wat lef hebben om u tussen het dwarsverkeer te smijten om aan de overkant te geraken. Den dweep die van de andere kant kwam en besloot de halve rijbaan te blokkeren heeft gelukkig wat in mijn voordeel gespeeld, al waren andere chauffeurs daar niet zo mee akkoord.

En zo was ik dus te laat op de afspraak bij Kind en Gezin alwaar onze jongste spruit werd gemeet-en-weegd en ook geprikt. Iets dat ze *niet* plezant vond.

Ik was nochtans eens op tijd vertrokken, voor een keer…

I named it: 330/2010. Ofwel 330 photos for 2010. Of 330 foto’s voor 2010, in ‘t nederlands. Gewoon, omdat 330 wat gelijkt op 2010 in mijn hoofd. En ook omdat ik nu al weet dat 365 een moeilijk haalbare zaak is. Daarbij: het moet plezant blijven, en ik heb geen zin om te gaan stressen om elke dag een foto te moeten trekken en dan bij bedtijd tot de conclusie te komen dat ik het weer eens vergeten ben en dus nog rap iets zou moeten gaan trekken enzovoort en zoverder.

Nope, 330 geeft een veilige marge van 35 niet-te-nemen foto’s. Dat zou genoeg moeten zijn.

The one constraint die ik mezelf opleg? De foto moet genomen zijn met mijn iPhone (of een andere smartfoon gesteld dat ik in de loop van ‘t jaar de iPhone beu zou zijn of als ‘m pakot zou gaan of iets anders). Geen DSLR of andere brol. Nee, gewoon uit de losse pols met de smartfoon. Geen bewerkingen op de computer, only in-phone.

Dusjah. Eens benieuwd.

En om te starten: de oudste en de jongste persoon van de familie… Oma en Trijn.

More to come.

Van mijn voornemens voor 2009 is een beetje in huis gekomen, maar niet alles. Om alles op een rijtje te zetten:

1) genoeg geld verdienen zodat ik mijn vrouw en kinders in 2010 eens mee naar australië kan nemen, al was het maar gewoon op reis. Ik wil dat land echt gewoon nog eens terugzien.

Er staat technisch gezien genoeg geld op de gezamelijke rekeningen om dat te doen (of toch bijna), maar toch ga ik het niet doen. Zie later.

2) een eigen applicatieding op het net gooien. Ideeën genoeg, tijd zal iets anders zijn.

Epische faal. Tijd was inderdaad iets anders.

3) mijn kinderen alle liefde schenken die ze nodig hebben. De wil is er wel altijd, maar het komt er niet altijd even gemakkelijk van. Blame teh fuckin’ ratrace. Of ook niet. Just do it.

Epische win. Veel meer tijd in de kinderen gestoken (naar mijn gevoel) al was dat helemaal anders dan vorig jaar. Vorig jaar werkte ik thuis, en werkte ik altijd. Nu werk ik uithuis, en ben ik thuis dan ben ik thuis voor de kinderen. Ook: twee keer op verlof geweest, en met z’n allen met volle teugen genoten.

4) (in extremis) @lamazone tegenkomen in een café en er minstens een klapke van een uur of 2 mee doen. 

Ik ben ze wel tegengekomen, maar niet op cáfe, en ik heb er zeker al geen klapke van een uur of 2 mee gedaan. Aan de andere kant: geen stress. Dat komt nog wel eens. Hoop ik.

Voor de rest, 2009, het was een boeiend jaar. Het was een jaar waarin ik meer geld dan ooit heb verdiend, en dat was nodig na vorig jaar. Het was een jaar waarin ik een aantal dingen beter heb aangepakt, which was good. Het was een jaar met vooral ups, maar dat kon geen kwaad na de downs van 2008. En ons Trijn, die is de max!

Voor 2010 ga ik niet teveel voorspellingen doen. Het wordt het jaar waarin we een huis kopen, en waar “afbetalen” centraal staat. Het zal zoeens iets anders zijn. Op zichzelf geen slecht ding, want het huurhuis waarin we wonen is zachtjes aan aan’t uiteenvallen. Letterlijk dan: sinds ze het huis hiernaast hebben afgebroken komen er overal scheuren en barsten. En ik bedoel niet: “barstjes”, maar dingen waar je je pink kan tussensteken (okee, niet overal, maar toch).  En ook: de trap die een halve centimeter verzakt: niet goed. De huisbaas trekt het zichzelf niet veel aan precies, dus: eieren, geld.

En ook nog iets anders maar dat is nog: geheim. Ah ja.

Dus, om volgend jaar gemakkelijk een recap te kunnen doen:

• een huis kopen
• afbetalen
• iets geheims
• deftig oudjaar vieren

Een intens 2010 toegewenst, voor iedereen.

en ook:

Voor foto’s van jonge dames met ontblote boezems overgoten met champagne zal u moeten wachten tot mijn midlifecrisis.

De opbouw naar de avond was vandaag al moeilijk geweest. Het Echte Leven kwam zich een beetje moeien, bijvoorbeeld: zo moest we/ik vanmorgen een bod voor een huis gaan op papier zetten. Spannend wel, maar het helpt de morgen wel wat om zeep (zeker als dochterlief die ik meehad graag eens naar het huis in kwestie wou gaan zien achteraf).

En zo was er ook Klaas, die vannacht al moeilijk deed (vraag dat maar aan mijn teerbeminde echtgenote) en de hele dag bijzonder lastig en hangerig is geweest. Hij plaatste ook de kers op de taart door net toen we op onze feestbestemming aankwamen besloot om zijn jas en autostoel onder te kotsen. Het was niet helemaal een verrassing, want hij kloeg deze morgen al van buikpijn en ik moet overgeven, maar er was de hele dag niks uitgekomen. Veel gegeten had hij niet, dus er zat toch iets iet of wat mis.

Zo bleek dus, toen we tegen de zessen in Deurne aankwamen.

Probleem in kwestie: op het feest waar we gingen feesten waren nog kindjes, en we vonden het eigenlijk wat onverantwoord om daar met een kotserke aan te komen. Een buikgriepje doet al snel de ronde, zeker bij een kroost kinderen van zo goed al allemaal onder de 4 jaar. En dus werd beslist dat bibie terug naar huis kon met Klaas. To be fair: er was al een vader afgevallen wegens een dochter met bronchitis en ook daar was het wijselijk om het lot niet te tarten en dat kind tussen de rest van de bende te zetten. Ook een bronchite is snel opgeschaard.

En zo zit ik hier ondertussen, helemaal alleen thuis, met een jongetje dat boven in z’n bed slaapt. Ik hoop dat hij de geraspte appel binnenhoudt die hij toch nog wel graag wou. Ik heb medelijden met hem eigenlijk: hij was o-zo zielig, maar wou toch nog zo graag met de rest meespelen, wat spijtig genoeg niet kon. Gelukkig heeft een DVDke van Pat & Stan (zelf gekozen) wat soelaas gebracht en is hij zonder veel morren gaan slapen.

En als u mij nu even wil excuseren, ik ga de kots uit de auto en de autostoel kuisen.

Happy Newyear, everyone.

No shit, sherlock.

Ik word gewekt door het gepiep van de babyfoon die in de kamer staat van onze oudste kinderen. Dat gebeurt enkel als die geen contact meer heeft, dus ik was er als de kippen bij om te kijken wat er aan de hand was. Ik dus naar boven, en effectief: de andere kant van de babyfoon daar stond af. Dat was snel verholpen – één druk op de knop – en al snel stond ik terug beneden met een werkende babyfoon in mijn pollen. Ik steek het ding terug in zijn houder.

Op zichzelf niks speciaals, buiten dat dat het geen *piep* doet. Dat doet ‘ie normaal wél als je ‘m in de houder steekt, kwestie van te laten horen dat de batterij wordt opgeladen. Maar nu dus niet. Zelf in de benevelde slaaptoestand waarin ik was kon ik nog 1 en 1 optellen: geen stroom.

Nochtans, de rest van het huis had wel energie: ik hoorde de verwarming zachtjes zoemen, de lichtjes van de wifirouter brandden en ik was zonder problemen bovengeraakt – zonder licht in de gang is dat nogal moeilijk. En de verwarming op beide kinderkamers werkte naar behoren. Ik dus naar beneden, om te zien of er geen zekering gesprongen was. We wonen in een nogal, eh, aftands, huurhuis (looking for something better and more permanent, thank you) en het was niet de eerste keer dat de stoppen hier voor niks waren doorgeslagen (gelukkig gebeurt het enkel bij het huis en niet bij zijn bewoners ). Maar wat bleek: alle plongs waren nog actief. Er was niks afgesprongen.

Well, you could color me puzzled at that moment. Ik terug naar boven, nog eens gaan checken. En effectief: een deel van de keuken zat zonder electriciteit. De ijskast en de microgolf deden het nog. De kookplaten ook, maar de dampkap niet. Ook de afwasmachine weigerde dienst. En een deel stopcontacten van de keuken deden het ook niet, terwijl sommigen wel. Wel, ik had zoiets nog nooit meegemaakt.

Vermits er weinig aan te doen was op dat moment, zijn we dan toch maar terug in bed gekropen. Niet met een gerust hart, kan ik u zeggen.

En zo waren we ook meteen terug klaarwakker toen een klein kwartierke later ineens alle stroom weg was. Ik terug naar beneden, and lo and behold: alle zekeringen in de zekeringkast stonden zoals ze moeten staan: in de aan-stand. Zelfs de hoofdzekering. Sja.

Ondertussen riep vrouwlief van boven dat ze orangeflikkerlicht in de straat zag. Ik steek mijn neus even buiten de deur, en ja hoor: 30 meter verder stond een camionette van Iveka. Wat ze aan’t uitsteken waren, kon ik niet zien, maar het was tenminste een verklaring voor de rare dingen die er aan de hand waren met onze stroomvoorziening.

En verder kon ik daar niks aan doen, en dus kropen we maar terug ons bed in. Toen we daar goed en wel inlagen, was de electriciteit er terug. Resultaat: we konden er terug uit om nog eens alles te checken, en toen bleek dat alles terug werkte. Na babyfoons etc terug ingesteld te hebben hebben we van onze verdere nachtrust kunnen genieten. Het was ondertussen kwart na vier.