Inferis' Mind Dump

Vorig jaar, zondag 23 november 2008: sneeuw, koud, mutsen en sjaals, D70

Dit jaar, zaterdag 21 november 2009: regen maar ook een zonneke, 17 graden, een trui, iPhone

Sja. Eens benieuwd wat het volgend jaar gaat geven.

Gisteren ‘t Stad in getrokken. Een bezoekje aan de vreemdelingenmarkt gebracht. Lekkere dingen gekocht. Een hamburger op de markt gegeten. Nog even wat winkels gedaan. Klaas bijna kwijtgespeeld. Tenslotte gaan lunchen in de Lunchbox.

Op. Het. Terras.

Op 21 november.

We zaten daar gewoon in onze trui – mijn fleecetrui was niet eens dichtgeritst – en zelfs niet in de zon (spijtig). En het was bijzonder aangenaam. We hebben er rustig onze lunch opgegeten.

We zaten er trouwens niet alleen. Er zijn een paar tafeltjes voorzien als winterterras en die waren al snel bezet. De andere tafels van het terras stonden er wel, en geregeld heeft het personeel mensen moeten wegsturen omdat het niet de bedoeling was dat die gebruikt werden (ze hingen vast en zo).

Toen we terug naar huis reden gaf de thermometer van de auto 17 graden buitentemperatuur aan.

Er zijn geen seizoenen meer, Mevrau.

Gisteren waren we opeens Klaas kwijt. In het midden van een drukke/volle Hema winkel op de Meir. Nog geen halve minuut eerder had ik ‘m bevrijd uit de buggy, hem op het hart drukkend dat hij in de buurt moest blijven.

En een vraag van vrouwlief over wat koopwaar later, was meneer weg.

Ik heb de halve winkel afgezocht en zelfs buiten op de Meir, maar niet te vinden.

Ik heb nog nooit zoveel stress gehad op zoveel korte tijd, denk ik. Maar echt: zweet + uitbreken. En de hele bataklan. Ik had niet zozeer schrik dat hij naar buiten was gelopen, maar wel dat één of andere vermadelijke snoodaard onze jongen had meegepakt. Dat kans lijkt klein in zo’n drukke winkel, maar aan de andere kant ook weer niet.

Ik was dan ook dolgelukkig dat de securityman met een van geen kwaad bewuste Klaas op de arm – kijk, dat is dus wat ik hierboven bedoel – naar ons toestapte. Alles stress van de voorgaande 5 minuten weg. In één keer.

Ik heb’m natuurlijk de les gelezen, en hij is de rest van ons winkel bezoek dicht bij ons gebleven (al zal het feit dat ik ‘m geen seconde meer uit het oog verloor er ook wel iets mee te maken hebben).

Maar vooral: ik heb’m eens heel goed geknuffeld, want ik was ongelofelijk content ‘m heelhuids terug te zien.

Kinders, voor niks goed.