Na mijn vorige postje over de kindjessite, bedacht ik me dat het hoog tijd was om eens korte metten te maken om alles naar de github repo te sturen.
Voor wie het nu in Keulen hoort donderen: ik hou alle code, files en zo die nodig zijn voor de ontwikkeling van de kindjessite bij in een “code repository”. Dat is een soort veilige opslagplaats voor files, waar niet alleen de bestanden extra worden bewaard maar waar ik ook nog eens de vorige versie van een bestand kan gaan ophalen. Dat noemen ze in de software ontwikkeling source control en ge zijt nen aap als ge het niet gebruikt.
My point exactly, ineens. Ik was met goeie moed begonnen om alles op Github bij te houden, maar om een of andere reden is er na 12 augustus was misgelopen met mijn voornemen, en had ik sindsdien niks meer gecommit (want zo heet dat “files naar de repository sturen” dan in vaktermen).
En dus na dat postje van vorige keer bedacht ik me dat het dus dringend tijd was om dat nog eens te doen. Het begon nu wat deftig te werken, dus waarom niet nu, right?
Ik had dus al een deel bestanden aangevinkt, en toen kwam ik op het lumineuze idee om “cleanup” te kiezen in het tortoise-git menuke.
Het. Slechtste. Idee. Ooit.
Want hoewel ze een waarschuwing geven of ik zeker ben of ik alle untracked files wil verwijderen (en ik die ook gelezen had, en dus niet zomaar mindless yes had geklikt), blijkt dat ze wel degelijk alle untracked files in het hele project verwijderen.
Waaronder dus ook degene die ik nog niet had gecommit, of zelfs maar had aangevinkt om toe te voegen aan de volgende commit. En dat desondanks dat ik in een folder stond die niet het startpunt van het project was.
Met andere woorden: ik was alle nog niet toegevoegde bestanden kwijt over het hele project, ipv de bestanden in de ene folder.
Ik kan u zeggen: dat geeft stress. Veel. Zeker om half twee ’s nachts wanneer het morgen werkdag is en een mens eigenlijk al een half uur had willen liggen ronken naast zijn geliefde.
Enfin: long story short, ik heb een deel van de verloren code kunnen recupereren door een undelete tool op de schijf los te laten, en een deel van de photoshop bestanden ook. Het nettoverlies is ongeveer 35% van de code (waaronder een stuk waar ik vrij lang aan heb zitten wroeten) en een paar psd bestanden, waaronder de master van het nieuwe design.
Ik kan dus dezelfde code opnieuw uitvinden – dat zal wel lukken – en ik kan dus het design opnieuw maken, want het was nog niet helemaal af…
Sja. Ik ben er 2 dagen slechtgezind van geweest.
Maar ach: gelukkig zijn het maar bits-en-bytes, en heb ik mijn 3 bloedjes van kinderen nog. Want het zou veel erger zijn als ik die per ongeluk verwijder in een cleanup.
En wat heeft de spelende vrouw nu geleerd? Commit early, commit often.
(En: dat je nooit cleanup moet doen voor je zeker bent dat je alles wat je wil bijhouden hebt veilig gesteld. 
)
