Ik ben net terug van een zeer fijne Olé Pistolé. Vrouwlief heeft de camera met de nest foto’s, ik heb dus nog geen beeldmateriaal te tonen. Ondanks het foute weer zat de tent afgeladen vol en hing er een tof sfeertje. Er waren ook heel wat niet Chiromensen, wat betekent dat de promoactie in het dorp toch iets heeft uitgehaald.
De Chiro slaagt er dan moeilijk in om met haar actief in het nieuws te komen, maar als ik evenementen als dit meemaak weet ik eigenlijk dat het er niet toe doet: het gaat om de mensen en de kinderen, en om samen plezier te maken. Dát is Chiro. En Olé Pistolé was daar het beste voorbeeld van.
Mijn Chirohartje is meer dan content. ^_^
(En chapeau aan @vansprang voor de puike organisatie!)
Wat vindt een mens als hij ‘s avonds thuiskomt na het squashen nadat vrouwlief op zijn computer gewerkt heeft?
Juist, dit:
Ik moet zeggen, ik heb er smakelijk mee zitten grinniken. Mocht ik er ooit aan twijfelen, dit is 1 van de redenen dat ik u graag zie, lieveke. 
(En die vorte IE ging echt niet dicht, dus gelijk had ze wel…)
Voor degenen die interesse hebben: alles is goed gegaan, en gezien de situatie is Fien eigenlijk heel flink geweest. Het is niet van een leien dakje gegaan ook niet, maar het had een pak erger gekund. We waren op tijd thuis (merci aan de verpleegster die de dokter heeft gebeld om snel te komen zien) en dat was best nodig: een laat namiddagslaapje van ruim 2 uur duidt op een zekere nood aan slaap. ;)
Waar er voorheen 2 tanden zaten, zit nu een groot gat. Ze lijkt er niet zo heel veel last van te hebben, buiten dan dat het nog een ket zeer doet. Maar ja, dat gaat wel weg.
En ik: ik ben steendoodmoe van “niks” te doen. Zoiets vraagt toch een pak meer van een mens dan hij eigenlijk durft toegeven…
Morgen gaan ons Fien haar voorste tanden eruit. Voor degenen die niet kunnen volgen: ze is vorige zomer op haar gezicht gevallen, en daarbij zijn haar voorste tanden beschadigd geweest (het komt er op neer dat ze op haar tanden is gevallen). Iets wat de tandarts ons toen al voorspeld had, gebeurt nu na een keer of 3 uitstellen: de melktanden moeten eruit om de echte tanden te beschermen. De tandjes worden blijkbaar nu vanbinnenuit afgebroken door haar lichaam, en dat zorgt voor onstekingen en zo. Niet goed.
En dus moeten ze eruit.
Dat gebeurt onder volledige verdoving, in het ziekenhuis (door een orthodotoloog). Zo heeft ze geen connotatie van “tandarts = pijn”, en daar zijn ze er ook op voorzien om zo van die dingen goed te doen. Ik heb er ook een tand laten verwijderen, en ik kan u verzekeren dat daar ook heel wat mis aan was, en dat is allemaal goed genezen geraakt. Op zichzelf stelt de ingreep dus niks voor.
Maar het is de eerste keer dat één van onze kinderen naar het ziekenhuis moet (de farce met Trijn in februari niet meegerekend, maar dat was toch anders), en ik moet zeggen dat ik het een akelig gevoel vind. Rationeel weet ik dat het eigenlijk niet veel voorstelt, maar toch ook weer wel. Fien gaat lastig zijn, Fien gaat verward uit de narcose komen, Fien gaat de komende dagen veel pijn hebben, Fien gaat moeilijk getroost kunnen worden want tutten is lastig met een wond in het midden van je mond. Allemaal dingen die overgaan, maar ik heb er geen zin in. Niet om het verdriet, niet om de energie die je er moet insteken en die eigenlijk “voor niks” is. Ik ben vandaag 2 kadootjes gaan kopen voor haar, om het leed wat te verzachten, maar ik voel nu al ergens aan dat het eigenlijk een maat voor niks gaat zijn.
En vooral: ik heb geen zin om mijn dochter de komende 3 of 4 jaar (tot ze begint te wisselen) zonder voortanden te zien rondlopen. Ik weet nu goed genoeg dat het zal wennen, en dat we binnen dit een x tijd (3 dagen, een week? 2 maand, een jaar? Tot ze 18 is?) het niet eens meer gaan weten dat ze daar ooit nog tanden gehad heeft (nuja, u begrijpt wat ik bedoel). Maar toch… Ik ervaar het nu al als een gemis.
Dat morgen maar snel voorbij is.
(kleine kindjes, kleine zorgen, hoor ik wel eens. Wat moet dat niet zijn als ze effectief 18 wordt?)
Thuis durf ik wel eens Blu (@bluapp) te gebruiken, af en toe. Blu is een WPF twitter client. Mooi ding, al zuipt het geheugen. Maar laat dat nu net niet iets zijn waar ik tekort aan heb, met 4GB under the hood. Enfin, daarstraks startte ik ‘m nog eens op, en ik kreeg een mooi FAILWHALE:
Leuke touch.
Andere leuke dingen: de tinyurl integratie (maakt automatisch tinyurls van links die je plakt, en je kan tinyurls expanden voor je er op klikt). Er is ook een twitpic integratie zodat je een foto kan copy/pasten naar Blu en die dat dan automatisch naar twitpic smijt. En post op twitter, dus. Scheelt weeral wat handelingen.
Fijne software, vind ik dat. ;)
Ik heb jarenlang deel uitgemaakt van de grootste jeugdbeweging van het land: van kleine pagadder (net 5 was ik toen) tot helemaal in het opperste echelon van de kaderwerking, ik heb het allemaal meegedaan. Ik heb er zelfs wat geld aan verdiend, aan de chiro (de huidige Chirosite is grotendeels van mijn hand). Veel uren tijd heb ik er ingestoken, soms met tegenzin, maar meestal met een ongelofelijk vuur en passie. Ik heb er lieven opgeschaard (het blijft het grootste koppelburo van het land, naar het schijnt), veel plezier gemaakt en zo goed als al mijn vrienden die ik nu heb heb ik in de Chiro leren kennen. Zelfs mijn liefste heb ik aan de Chiro te danken. ;) Ik kan dus wel gerust zeggen dat het geheel Chiro een grote impact heeft gehad op mijn leven…
En nu bestaat de Chiro toch wel 75 jaar zeker, dit jaar? En om dat te vieren wordt er (onderandere) een megaontbijtactie gedaan, in zo goed als alle Chiro’s van heel Vlaanderen. En daar betaalt u ofwel niks voor, ofwel een vrije bijdrage, ofwel maximum 2 euro (het hangt van Chiro to Chiro af).
Er is ook een promofilmke gemaakt:
Wij gaan hier in Broechem alvast ontbijten bij Chiro Broechem, op 26 april. Naar het schijnt komt er hoog bezoek. ;) Ik raad u aan om hetzelfde te doen, maar dan bij een Chiro in de buurt. Op de site kan je opzoeken waar er ergens in je buurt er een ontbijtactie doorgaat. Inschrijven is niet nodig, gewoon op de dag zelf langsgaan en genieten maar.
Oh, en had ik al gezegd dat Chiro de beste keuze is om uw kinderen onder de kinderen te krijgen (en om ze zich daar – onder enthousiaste begeleiding – te laten amuseren). De Scouts is aanvaardbaar, maar het blijft niet meer dan een goeie tweede keus. ;)
Feest Mee!
Een lekker weertje, gisteren.
Ik wil meer van dat.
(En oh, had ik al gezegd hoe graag ik deze twee vrouwelijke examplaren Homo Sapiens Sapiens zie?)
Kindjes dagboek- 38 weken - kind 4 29 July 2010
- Een jaar verschil 29 July 2010
- Anderhalf! 29 July 2010
- Kind 4 - 37 weken 22 July 2010
- Bokes smeren 12 July 2010
- Baby 4 - vorderingen 7 July 2010
- Plantrekkerij 29 June 2010
- Goed zo, Klaas! 27 June 2010
-
Inferis op Flickr
