Inferis' Mind Dump

De laatste 3 avonden zit ik telkens met een half oog mee te kijken naar Nasa TV. Zondagavond werd de Discovery gelanceerd: ik vond dat vroeger als kind altijd al bijzonder boeiend, en dat is nog niet veranderd blijkbaar. “De kleine jongen in mij” is er dus nog steeds.

Gisteren was het niet zo spectaculair, maar ik heb toch wel zitten kijken tussen wat gewerk door: ze waren de shuttle aan het controleren met de robotarm op defecten aan het hitteschild. Ze gaan dus quasi elke vierkant centimeter van dat ding af met een camera. Om te zien of er niks aan is. Better safe dan sorry, kwestie dat de bemanning van de Columbia toch niet voor niks is ontploft, eigenlijk.

Vandaag ontmoetten het ISS en de Shuttle elkaar en werden ze aan elkaar gekoppeld. Dat gaat eigenlijk bijzonder traag (het is dan ook een delicate operatie, zo twee stukken schroot op de juiste manier tegen elkaar krijgen). Een schril contrast met de dockings die je in scifi films ziet, waar ruimtetuigen op 1–2–3 aan elkaar gelinkt worden. Maar het is zoals @stupidnoob zei op twitter: die hebben al veel meer tijd gehad om hun software te optimaliseren.

Enfin, het blijft boeiend, dus ik kan me voorstellen dat ik morgen en de andere dagen ook nog wel wat Nasa TV ga kijken.

Update in deze tijden van Youtubes en Vimeos is livestreaming niet zo speciaal. Maar eigenlijk bedacht ik me dat het toch wel ubercool is om live (of toch zo goed als) mee te kunnen volgen wat er op het ISS gebeurt? Er hangt gewoon een camera in dat ding, gericht op de docking hatch, en je kan volgen hoe de ISS crew wacht tot het luik opengaat (en hoe ze daar preparaties voor doen). Blijkbaar wordt de videostream ook in HD doorgestuurd. Geweldig, toch? Dat zoiets kan van de ene kant van de wereld naar de andere kant zijn we ondertussen gewoon, maar ik kan me voorstellen dat het niet vanzelfsprekend is om het vanuit het ruimtestation te doen.

On a related note note: hoeveel bandbreedte zou de up/down link van het ISS hebben?

Volgend weekend is het Barcamp Antwerpen. Normaal gezien zou ik dat geweldig tof vinden, maar nu hebhad ik er een niet zo’n goei gevoel bij. De twee andere Barcamps die ik in Gent heb meegedaan waren puik en ongelofelijk tof, maar ze hebben de lat wel hoog gelegd. Of beter: de perceptie dat de lat hoog ligt.

Toen @topanga het idee lanceerde voor een Barcamp Antwerpen ben ik een klein beetje mee op de (twitter) kar gesprongen. Ik speelde al langer met het idee om zo eens iets op poten te zetten, maar ik vond dat de ingeslagen weg van Barcamp Gent niet persé de goeie was. Mensen zouden teveel verwachten (free dit, free dat, free zus en gratis zo). Dat was vooral te wijten aan de luxe van de IBBT die niet alleen een geweldige locatie te bieden hadden, maar ook nog eens sponsorden qua catering en zo. Aan de andere kant had ik niet het gevoel dat dat organisatie van die twee barcamps veel om het lijf hadden: @crahan en @wolfr hebben nooit die indruk gegeven, noch online, noch offline. Vandaar dat het organiseren me wel aansprak: ik had geen zin om weken op voorhand de helft van de week bezig te zijn met de organisatie van een event. Zeker niet “voor de mensen hun schoon ogen” ;)

Het “echte” leven – namelijk een te vroeg geboren verse dochter – heeft wat roet in het eten gegooid qua mee organiseren, en ik ben er momenteel wel content voor dat het zo gelopen is. Ik ben er ondertussen zeker van dat ik was afgehaakt als “medeorganisator” als ik die stap toen had gezet: ik heb nu wel minder het gevoel dat het een luxe barcamp gaat worden, maar ik zit wel met het gevoel dat er teveel georganiseerd is. Net iets wat ik wou vermijden, voor mezelf. Wat dat betreft, goed dus.

Maar dat speelt ook mee in mijn gevoel naar de nakende Barcamp zelf: de twijfel van “zal ik wel gaan” begon meer en meer op te spelen. Er was een gelijklopende uitnodiging voor een LAN partijtje op dezelfde dag, en het feit dat ik toch wel serieus heb nagedacht om daar mijn snuit er te gaan laten zien ook al ken ik er maar 1 iemand (namelijk een collega consultant – and yes, Darthy, I did search my feelings) wil genoeg zeggen over mijn twijfels omtrent barcamp. Aan de andere kant weet ik dat zo’n dag tof is, ongeacht hoe het op poten wordt gezet, dus wou ik het ook niet laten vallen. Ik zou een pak toffe mensen missen, denk ik.

Enfin, waar ik voorheen een relaxt gevoel had bij “Barcamp”, associeer ik het nu meer met “geregel” en “too much, too soon”. Dat gaat wel terug over, maar tof is het niet. Het maakt dat ik minder uitzie naar zaterdag dan bij de andere Barcamps.

Maar zoals @amedee zegt: de beste stuurlui staan aan wal, en dus neem ik de kat bij de snorharen en wil ik de hele discussie graag wat opengooien. Ik ging eerst wat mee filmen voor een podcast of zoiets, want veel tijd en zin om een onderwerp te zoeken is er niet, dus dat was een gemakkelijke uitweg om iets te “moeten” doen. Dat ga ik nog wel steeds doen: mijn Flip komt zeker mee. ;) Maar ik ga ook een presentatieslot opvullen met de start van een discussie over Barcamp. Wat het is, wat het zou moeten zijn voor jou, wat het zou kunnen zijn. Ik heb een paar kleine dingen om mee te starten, en waar we uiteindelijk terecht komen: dat zien we dan wel. Ik weet ook dat 20 minuten waarschijnlijk niet genoeg is om hierover uitgepraat te geraken (en als dat wel zo is, well, classify this post as a non-issue :D), en dus kan er wat mij betreft daarna rustig verder woordengewisseld worden buiten de sessie. Waar er maar plaats en goesting voor is, eigenlijk.

En zo heb ik er wel terug goesting in. Goed, hé? ;)

(update: ik kan me best vinden in @wolfr z’n http://www.wolfslittlestore.be/2009/03/barcamp-en-misverstanden/…)

Sja.

Een hoop rubbish om te includen in mijn error report. Maar hoe en naar wie ik dat verstuur? Hah, het raden is ernaar.

Het internet, het is toch wat.

Weet je dat mijn hart een beetje opsprong van een zekere blijdschap toen ik dit las?

Gek, en toch ook weer niet.

Ik had maandag via @clopin zo’n twitterontbijt van De Standaard gewonnen. Een ontbijtmand en een weekendgazet, dus. Veel moest ik niet doen, gewoon een code ingeven en mijn adresgegeven (OH NOES NU HEBBEN ZE DAT WEL BIJ DE STANDAARD! SPAM FTW!!!!1111oneoneone)

Buiten dat het aanbod van 8 weken een weekendgazet te krijgen voor niks me wel interessant leek, was de ontbijtmand toch ook mooi meegenomen. Zo op zaterdag met z’n allen smullen van een ontbijtmand die aan uw deur wordt afgeleverd, ik kan me minder fijne dingen inbeelden. ;)

Maar dat was dus buiten ons Trijn gerekend: vanochtend stond de ontbijtmandman hier dus om half negen aan de deur, en was ik alleen thuis met onze 2 oudste kinderen. Katrien en Trijn waren nog minstens een halve dag in het ziekenhuis. Niet zo tof als eerst gedacht dus, maar er was genoeg voor iedereen en dus zijn we met 3 maar beginnen smullen.

Het was trouwens de perfecte timing: de kinderen waren al een uurke wakker en hadden een dik half uur hun pap binnen, en hadden dus nog wel wat plaats voor een croissant. En ‘t was nog niet te laat dat het het middageten zou in de war brengen. Zoals ik al zei: perfecte timing van de ontbijtmandman (cool woord, toch?).

De kinderen vonden het geweldig: een groot pak, en dan zaten daar nog wel ook nog eens lekkere dingen in. Klaas eigende zich meteen een croissant toe, en Fien een pistolet. De 2 buskes Minute Maid waren perfect om aan elks een kind te geven. Ik had al koffie gemaakt, dus ik was zelf ook voorzien (en heb dus de cappucino oplosdinges niet moeten gebruiken).

Het heeft ons goed gesmaakt, dat ontbijt. Ik heb ondertussen wat in de krant gebladerd, al valt dat niet mee met 2 peuters aan tafel die zich amuseren met lekker eten. ;) Er was ook nog over van hetzelfde ontbijt, en dat hebben we a) ’s middags bij de soep en de kiwi verder opgegeten en de overschot daarvan heeft Katrien dan toen ze rond 14u thuiskwam nog eens binnengespeeld. Waar voor De Standaard hun geld, dus.

En nu, nog 7 weken De Standaard op vrijdag en zaterdag. Ik was precies vergeten dat een krant wel boeiend is om te lezen: niet alles wat in de krant staat vind je ook op het internet (of toch niet voor niks). Het nadeel is dat je met een krant moet gaan zitten om ze te lezen, maar dat kan eigenlijk ook een voordeel zijn. Eens benieuwd hoe dat ding me gaat behagen, of niet…

Binnenkort is het een jaar geleden dat ik de eerste keer ben gaan twunchen. Hoewel het toen nog niet zo heette: toen was het gewoon “goesting in Quick”. Toenertijd twitterden @tomklaasen en @atog regelmatig over “we gaan naar de Quick” dat ik op een bepaald moment zoveel goesting had om dat ook nog eens te doen, en van het één is het ander gekomen. De naam @twunch hebben we toen ter plekke verzonnen: een lunch via twitter afgesproken, ofwel: lunch, twitterstyle. ;)

@tomklaasen heeft toen profetische woorden achtergelaten op dat blogpostje van weleer:

Wij waren ook geschrokken dat we daar meer dan een uur gezeten hadden — moeten we nog eens doen.

Ondertussen is twunchen een ware “rage” geworden: het lijkt wel alsof er geen week voorbij gaat of er wordt wel ergens getwuncht. In Gent, in Leuven, in Brussel, … Ik mag dan wel één van de oertwunchers zijn, maar ik ben al lang niet meer degene de meeste twunches op zijn naam heeft staan – al is dat volgens BVLG wel @tomklaasen, ook een oertwuncher (ge ziet, die mens is zelfstandige, die heeft dat tijd en geld voor om elke week 3 keer te gaan lunchen overal in het land. Sja, if only…)

Het twunchen is trouwens ook al overgeslagen naar Nederland, al heet het daar @tweetlunch gedoopt en zijn ze nog maar net bezig.

En dus binnenkort, op 17/3 is het de eerste verjaardag van @twunch. Ik ga, natuurlijk. Ik pak er een halve dag verlof voor: zo moet ik me niet terughaasten om op tijd terug op’t werk te zijn. En het is meteen handig meegenomen dat ik op tijd thuis ben zodat ik bvb nog iets tof met de kindjes en mijn liefste vrouw kan doen. Er wordt al genoeg gewerkt. De verjaardagseditie gaat door in de Quick van Berchem, niet toevallig dezelfde plaats als de eerste twunch. Daar kunnen we misschien een jaarlijkse traditie van maken. ;) Want, zoals @atog ook al eens wist te melden:

Quick klinkt goed. Quick klinkt *altijd* goed! 

Het is niet te laat om in te schrijven/mee te doen: de enige vereiste is een twitteraccount om te laten weten dat je komt. Gemakkelijk, toch?

Ik word altijd scheef bezien als ik zeg dat ik met mensen afspreek die ik enkel via twitter ken. Maar ondertussen heb ik al heel wat toffe mensen leren kennen op dat jaar. En ik ben content dat ik ze ken, al moet ik toegeven dat ik ze minder IRL zie dan een paar maand geleden. Ik veronderstel dat dat voor een deel te maken heeft met mijn huidige job…

Which reminds me: Spons, wanneer gaan we eens lunchen?