De poes is nog steeds dood, het konijn ook. Ik vrees dat daar weinig verandering in gaat komen. De hele dag heb ik me leeg gevoeld: zelfs een bitsige squashpartij heeft niet echt soelaas gebracht. Onze 2de poes – het broertje van de dode poes – liep deze avond eenzaam te miauwen over ons terras. Een moment waarop mijn hartje breekt, ook al gaat het maar over een poes.
Ondertussen de verzekering gecontacteerd om de materiele schade tenminste vergoed te krijgen – en ook om rechtsbijstand te kunnen genieten. Dat is nog niet zeker, want de vraag is maar of er genoeg schade is om van rechtsbijstand te kunnen genieten. Maar ik denk dat ze dat wel weer geregeld krijgen.
Ook bij de politie langsgeweest, waar ik weinig heb kunnen doen. Vanavond is de wijkagent dan langsgekomen, zowel bij ons als bij de buren. Buiten met de mensen klappen kan de mens natuurlijk ook niet veel doen. Er is nog geen klacht ingediend, maar wel een verklaring afgelegd. Morgen ga ik nog eens terug om dat te bekijken en evt toch klacht in te dienen. Hoewel, veel maakt dat niet uit, want zo van die dingen worden snel geseponeerd (of whatever het ook noemt).
De vraag blijft nu of ik naar de vrederechter stap om iets te laten doen aan de situatie. Het probleem is dat de mensen het huis waarin ze wonen huren. Het huis staat ook te koop, en blijkt ondertussen verkocht te zijn (of toch bijna). Morgen dus ook eens naar de huisbaas tenen om te vragen hoe dat zit (maar er zal wel iets van waar zijn). De vraag blijft dus of het (voor ons) de moeite is om het vredegerecht in te schakelen: eens er een vonnis is zijn ze waarschijnlijk al weg.
Ik hoor u denken: als ze dan toch binnenkort (6 maand?) weg zijn, what’s the fuss? Wel, op die 6 maand kan er nog heel wat gebeuren… 2 maand geleden zaten ze al eens in den hof (de honden), en toen ging het nooit meer gebeuren. Nu krijg ik dat verhaal ook, maar wat als het binnen 3 maand terug verloedert, er weer een ontsnapping is en we met een verminkt kind acherblijven (als het DAT maar is)? Om eerlijk te zijn, ik zou zeer de moeite hebben om dan nog met mezelf te leven als ik nu niet alle moeite doe om die situatie niet meer te laten voorvallen.
Ik vrees dus dat het “recht in eigen handen” wordt, en dan bedoel ik niet “een portie gehakt met rattenvergif” over de muur (ongeacht hoeveel genoegen ik daar van zou hebben). Maar goed, zoiets doen past niet bij mij, en uiteindelijk draait zoiets toch maar averechts uit. Het zal dus zelf wel een deftig hek zetten, hoewel dat niet mijn taak is. Maar ik wil echt dat m’n kindjes in de tuin kunnen zonder dat ik moet wakker liggen van potentiele moordenaars aan de andere kant van den draad. Het nadeel is dat het huis verkocht wordt, en we dus niet weten of het de moeite is om daar (veel) geld in te steken (ook wij huren dit huis, het is dus niet van ons).
Maar ik ga geen andere keuze hebben, toch?
