Toen ik vanmorgen naar het werk reed, werd de uitzending voor een minuutje onderbroken, zo vlak voor het nieuws. Eigenlijk tijdens het nieuws, want het nieuws is om 8:01 begonnen ipv 8:00. Maar goed.
Een zoetgevooisde mannenstem (ahem) meldde de luisteraars dat de vakbonden de actie om bla bla bla steunen Ik weet ondertussen al niet meer wat er juist gezegd werd, dus bijzonder effectief was het niet, maar koopkracht iets zat er wel tussen als ik me niet vergis.Â
Maar het deed me vooral denken aan de stakingen van vroeger, toen ik nog kind was. Ik meen me te herinneren dat de radio/tv toen gewoon heel de dag meestaakte en dat manifesteerde zich op de radio met zo’n heel specifiek en simpel muziekske (van pakweg 10 seconden lang) met daartussen telkens “Door een vakbondsactie zijn de uitzendingen onderbroken”. En dan terug het muziekje. Repeat ad nauseam.
Dat waren pas harde acties. :) Ik vind dat staken allemaal goed en wel, maar ik krijg soms de indruk dat het meer een dag verlof begint te lijken dan op de barricades staan. Ik wil niet iedereen over dezelfde kam scheren, maar die indruk krijg ik over het algemeen toch.
Dat ze verdekke een hele dag maar eens HEEL het land platleggen, Brussel laten vollopen met betogers en bij wijze van spreke de ruiten van de Zestien gaan insmijten. Dat de vakbonden maar eens de indruk geven dat ze het ECHT menen, want met wat bla bla te staan verkopen over koopkracht op de radio, dat is bijzonder gemakkelijk hé. Als het allemaal echt zo’n probleem is, dan krijg je toch makkelijk je militanten zo ver, niet, toch?Â
Of blijven die toch maar liever een dagje in de zetel zitten? Want zo’n dagje niet moeten gaan werken, dat compenseert toch ruimschoots dat koopkrachtverlies, toch…
