Inferis' Mind Dump

Een fijne man is het wel, denk ik:

Ik hoop alleen dat hij het in zich heeft om Prez te worden. Ik hoop het echt, want de wereld kan het gebruiken.

Then:

Now:

Mooi gedaan. Made me smile. ;)

Owkeee:

En ook:

Via, waar nog andere van deze gems tevoorschijn komen, doe maar eens reload. Ik vind het vooral gestoord dat er iemand zich heeft bezig gehouden heeft met die dingen te zoeken. :D

Ik ben al een tijdje in de markt voor een nieuwe smartphone. Kwestie van nog wat kosten te maken voor het einde van ‘t jaar. De Nokia N95 die ik nu gebruik doet nog goed dienst eigenlijk, maar het wordt toch stillekesaan tijd voor iets nieuws. Tenslotte is dit ding al meer dan anderhalfjaar oud. :)

Een iPhone lijkt een voor de hand liggende keuze. Ik werk op een Mac, dus dan is het zinvol om bij het zelfde/gelijkaardig platform te blijven. Alleen, ik heb geen goed gevoel bij de iPhone. Niet alleen omdat ondertussen jan en klein pierke er één blijkt te hebben, maar ook om de dingen die ontbreken of niet goed werken (zo vind ik bvb het ontbreken van het maken van video-opnames een beetje raar, om maar 1 ding te noemen). Er bestaat zelfs een hele site voor om de tekortkomingen op te lijsten. :) En reken daar dan nog eens bij dat ik het niet eens ben met hoe Apple met z’n iPhone developers omgaat (om maar 1 ding te noemen: betalen om je eigen iPhone app op je eigen iPhone te krijgen? Ahem, wie heeft dat bedacht?), maakt dat ik niet zo’n fan ben, hoe slick en sweet de foon er ook uitziet (en belangrijker: het touch screen is tiptop).

Ik had @steffest HTC Touch Pro al even vastgehad op een @twunch, en ik had het gevoel dat het een baksteen was. Echt, nu vind ik de N95 al geen gestroomlijnde foon, maar dat was er helemaal over. Dat in combinatie met geruchten dat het ding traag is en het touch scherm niet goed werkt enzovoort en zo verder. Maar ja kan er wel mee doen wat je wil, natuurlijk.

Dan maar de N96? De opvolger van de N95 ziet er behoorlijk okee uit, maar de nieuwe features zijn nu niet bepaald een goeie reden om zomaar up te graden. Ik zie weinig verbeteringen tov de N95 om nog eens veel geld uit te geven aan een grotendeels gelijkwaardige foon. Ook het scherm is niet (veel) groter dan dat van de N95, iets wat ik nu wel een beetje een beperking begin te vinden, zeker tov het grote scherm van de iPhone. Dingen als DVB-H spreken me niet echt aan (tv zien op zo’n klein scherm, ik ben wel zot dan), en daarbij is het waarschijnlijk niet eens beschikbaar hier (ik heb er nog niks over gevonden op den internet). Geen N96 dus ook niet.

Veel andere alternatieven waren er niet vond ik: de Sony Ericsson Xperia X1 is ten eerste behoorlijk duur, en voor zover ik het internet kan volgen nog eens traag ook. Goeie ideeën, slecht uitgewerkt, blijkbaar. En de Samsung Omnia, bwa, ik weet het niet… Dat is de telefoon waar ik niet zo achter gezocht heb, maar hij spreekt me niet aan. Geen idee waarom: misschien gewoon omdat ik nog nooit een Samsung heb gehad, maar dat is bij een HTC ook zo :)

Enfin, ik wist het dus niet. Geen nood, er is geen dringendheid bij, de N95 doet z’n job nog goed.

Maar: enter the HTC Touch HD. Een foon even groot als de iPhone, met een groot touchscreen, en een resolutie om U tegen te zeggen: 800×480. Dat vind ik al eens de moeite. De rest van de features liegen er ook niet om: snelle 3G toegang, Wifi, een 5MP camera waar je ook mee kan video’s opnemen, … Enfin, de dingen die ik gewoon ben van de N95 (dat ding was echt z’n tijd ver vooruit, spijtig dat Nokia daar niet van geprofiteerd heeft, of hebben ze nog iets in hun mouw zitten?). Voor zover ik heb begrepen is het touchscreen responsief genoeg: belangrijk, want wat doe je met een touchscreen als het niet snel genoeg reageert. Zoals ik al zei: het sterke punt van de iPhone, z’n touchscreen. Goed, er staat Windows Mobile 6.1 op, maar de TouchFlo interface maakt al wel wat goed.

Bekijk dit review maar ’s (in beautiful frenglish):

Ik ben nog niet helemaal overtuigd, maar de kans is groot dat dit mijn volgende mobieltje wordt. :) Als er iemand één op overschot heeft liggen om eens getest te worden: laat maar weten!

(En oh ja, zie ik nog andere mogelijkheden over het hoofd, beste publiek?)

De poes is nog steeds dood, het konijn ook. Ik vrees dat daar weinig verandering in gaat komen. De hele dag heb ik me leeg gevoeld: zelfs een bitsige squashpartij heeft niet echt soelaas gebracht. Onze 2de poes – het broertje van de dode poes – liep deze avond eenzaam te miauwen over ons terras. Een moment waarop mijn hartje breekt, ook al gaat het maar over een poes.

Ondertussen de verzekering gecontacteerd om de materiele schade tenminste vergoed te krijgen – en ook om rechtsbijstand te kunnen genieten. Dat is nog niet zeker, want de vraag is maar of er genoeg schade is om van rechtsbijstand te kunnen genieten. Maar ik denk dat ze dat wel weer geregeld krijgen.

Ook bij de politie langsgeweest, waar ik weinig heb kunnen doen. Vanavond is de wijkagent dan langsgekomen, zowel bij ons als bij de buren. Buiten met de mensen klappen kan de mens natuurlijk ook niet veel doen. Er is nog geen klacht ingediend, maar wel een verklaring afgelegd. Morgen ga ik nog eens terug om dat te bekijken en evt toch klacht in te dienen. Hoewel, veel maakt dat niet uit, want zo van die dingen worden snel geseponeerd (of whatever het ook noemt).

De vraag blijft nu of ik naar de vrederechter stap om iets te laten doen aan de situatie. Het probleem is dat de mensen het huis waarin ze wonen huren. Het huis staat ook te koop, en blijkt ondertussen verkocht te zijn (of toch bijna). Morgen dus ook eens naar de huisbaas tenen om te vragen hoe dat zit (maar er zal wel iets van waar zijn). De vraag blijft dus of het (voor ons) de moeite is om het vredegerecht in te schakelen: eens er een vonnis is zijn ze waarschijnlijk al weg.

Ik hoor u denken: als ze dan toch binnenkort (6 maand?) weg zijn, what’s the fuss? Wel, op die 6 maand kan er nog heel wat gebeuren… 2 maand geleden zaten ze al eens in den hof (de honden), en toen ging het nooit meer gebeuren. Nu krijg ik dat verhaal ook, maar wat als het binnen 3 maand terug verloedert, er weer een ontsnapping is en we met een verminkt kind acherblijven (als het DAT maar is)? Om eerlijk te zijn, ik zou zeer de moeite hebben om dan nog met mezelf te leven als ik nu niet alle moeite doe om die situatie niet meer te laten voorvallen.

Ik vrees dus dat het “recht in eigen handen” wordt, en dan bedoel ik niet “een portie gehakt met rattenvergif” over de muur (ongeacht hoeveel genoegen ik daar van zou hebben). Maar goed, zoiets doen past niet bij mij, en uiteindelijk draait zoiets toch maar averechts uit. Het zal dus zelf wel een deftig hek zetten, hoewel dat niet mijn taak is. Maar ik wil echt dat m’n kindjes in de tuin kunnen zonder dat ik moet wakker liggen van potentiele moordenaars aan de andere kant van den draad. Het nadeel is dat het huis verkocht wordt, en we dus niet weten of het de moeite is om daar (veel) geld in te steken (ook wij huren dit huis, het is dus niet van ons).

Maar ik ga geen andere keuze hebben, toch?

Gisteren waren we de hele dag weg; ikzelf gaan werken, de kindjes bij Moeke Sonja en Katrien een dagje gaan sjoppen met Greet.

Wat blijkt als we thuiskomen: de buurhonden zijn nog maar eens in onze hof uitgebroken, met als gevolg dat ons konijn dood is. Mind you: het is de tweede keer dat ze losbreken, en de vorige keer “ging het nooit meer gebeuren”.

Niet dus. Ik was gisteren al bijzonder slechtgezind, en ik had me voorgenomen om naar de politie te trekken om te zien wat ik hieraan kan doen: we voelen ons niet meer veilig in onze hof eigenlijk. “De honden blijven vanaf nu altijd in hun ren” is niet echt geruststellend meer.

Maar wat ontdekken we deze ochtend: ook één van onze 2 poezen heeft er het leven bij gelaten. Op het eerste zicht niet meteen doodgebeten, maar een poes van 8 jaar gaat niet spontaan dood, en al zeker niet op het dak van onze (andere) buren.

En dus ga ik nu zeker naar de flikken: we hebben al genoeg emotionele schade geleden door die vorte beesten, en nu moet het gedaan zijn.

Iemand tips hoe ik dit het beste aanpak? De (relatie met de) buren zelf kunnen me geen moer meer schelen, hun (huur) huis staat te koop en ze zijn dus “binnenkort” toch weg.

Binnenkort is er een nieuw CDke van Het geluidshuis, alweer een sprookje van HC Andersen bewerkt: de Mestkever.

We hebben de 2 andere heerlijke hoorspelen ook in huis: De nachtegaal (dankzij Savooi) en (dankzij Clopin) De Wilde Zwanen. De verhalen zijn een groot succes bij onze kinderen: het is ideaal entertainment voor in de auto, bijvoorbeeld. Ook al hebben ze de verhalen al ettelijke keren gehoord, ze worden er alletwee stil van. Fien geven we dikwijls ook nog het boekje in haar pollen zodat ze kan “meelezen”, maar eigenlijk is luisteren al genoeg.

En om eerlijk te zijnm zowel Katrien als ikzelf kunnen er ook best van genieten. Dat is één van de sterke punten van deze hoorspelen: ze zijn even plezant voor de ouders als voor de kinderen. Geef mij maar dit ipv 48 Vlaamse Kinderliedjes. :)

Binnenkort dus, vanaf eind november, niet geheel toevallig vlak voor de Goede Man (en nee, ik bedoel u niet, Savooi) op zijn jaarlijks bezoekje langskomt. We weten weeral wat kopen. :D

Het internet is saai. Vandaag, maar ook gisteren. Ik ben er precies wat op uitgekeken, of ik heb gewoon de tijd niet om de leuke dingen zoeken.

En twee jobs tegelijkertijd doen, dat is niet van de poes. Ik zal blij zijn dat het er binnenkort maar 1 is.

Toen ik vanmorgen naar het werk reed, werd de uitzending voor een minuutje onderbroken, zo vlak voor het nieuws. Eigenlijk tijdens het nieuws, want het nieuws is om 8:01 begonnen ipv 8:00. Maar goed.

Een zoetgevooisde mannenstem (ahem) meldde de luisteraars dat de vakbonden de actie om bla bla bla steunen Ik weet ondertussen al niet meer wat er juist gezegd werd, dus bijzonder effectief was het niet, maar koopkracht iets zat er wel tussen als ik me niet vergis. 

Maar het deed me vooral denken aan de stakingen van vroeger, toen ik nog kind was. Ik meen me te herinneren dat de radio/tv toen gewoon heel de dag meestaakte en dat manifesteerde zich op de radio met zo’n heel specifiek en simpel muziekske (van pakweg 10 seconden lang) met daartussen telkens “Door een vakbondsactie zijn de uitzendingen onderbroken”. En dan terug het muziekje. Repeat ad nauseam.

Dat waren pas harde acties. :) Ik vind dat staken allemaal goed en wel, maar ik krijg soms de indruk dat het meer een dag verlof begint te lijken dan op de barricades staan. Ik wil niet iedereen over dezelfde kam scheren, maar die indruk krijg ik over het algemeen toch.

Dat ze verdekke een hele dag maar eens HEEL het land platleggen, Brussel laten vollopen met betogers en bij wijze van spreke de ruiten van de Zestien gaan insmijten. Dat de vakbonden maar eens de indruk geven dat ze het ECHT menen, want met wat bla bla te staan verkopen over koopkracht op de radio, dat is bijzonder gemakkelijk hé. Als het allemaal echt zo’n probleem is, dan krijg je toch makkelijk je militanten zo ver, niet, toch? 

Of blijven die toch maar liever een dagje in de zetel zitten? Want zo’n dagje niet moeten gaan werken, dat compenseert toch ruimschoots dat koopkrachtverlies, toch…

Een annonske op Craigslist:

*chuckle*

Waarom verschiet ik er ook niet van? De mogelijkheden zijn legio: van een vette MILF tot “Obama Does Palin” (wel niet in de poep, want “No Anal Required”). Of nog: zou er een “Obama Lookalike needed for Adult Film” zijn ergens? Of een “McCain lookalike sought for adult film”, of zelfs “Urgent: Ahmadinejad lookalike needed for adult movie”. Zoals ik al zei: hier kunnen ze een reeks van maken. :)

*fantasie slaagt op hol*

Enneh, drieduizend dollar voor eens van bil te gaan, slecht betaalt dat toch niet precies.

Aandachtige lezers van dit blog weten dat er een baby in aantocht is. Niet zo aandachtige lezers misschien ook wel. En er zijn zelfs mensen die dit blog niet lezen die het ook weten. Stel u voor.

Maar dat ter zijde.

Ik zie er eigenlijk wel naar uit, naar terug zo’n kleine baby in huis. Het gaat zwaar zijn: onze twee prutsen vragen nu al bakken tijd, dus het gaat er niet op beteren. Maar toch: ik zie er naar uit. Zo’n kindje is zo hulpeloos en zo totaal op zijn of haar ouders aangewezen, en dat geeft een bepaald gevoel dat alleen ouders kennen. Een goed gevoel.

En dat alleen al is al die onderbroken nachten waard: een kindje van jezelf en je liefste, dat je met liefde kan omringen en zo ziet openbloeien tot een groot varken dat het kot op stelten zet. Maar wel een lief varken.

Mijn kindjes: het is het beste wat me al overkomen is, en ik kan eigenlijk niet meer wachten tot er nog ééntje bijkomt.