Weet je, ik kan daar goed inkomen. Er is een punt geweest in mijn leven waarop ik bijna begonnen was aan de lijdensweg is die “permanente” emigratie naar Australië is (taaltesten, skills bewijzen, papierwerk, …). Op een ei zo na was ik weg geweest. Mijn vrouwtje heeft daar onbewust toen een stokje voorgestoken (ach, de liefde). En zo ben ik toch blijven hangen.
Ik ben nooit een honkvast iemand geweest. Door de dood van m’n moeder heb ik geen “thuis” meer (m’n vader is bij zijn nieuwe liefde gaan wonen, later), maar dat is niet echt iets dat ik mis (iets wat voor een heleboel vlamingen niet vanzelfsprekend zou zijn, kan ik me voorstellen). Van heimwee of zo zou ik dus geen last hebben. Tenslotte heb ik zelden ergens langer dan 10 jaar gewoond (zelfs niet als kind), echt gebonden aan een gemeente of woonplaats: dat ken ik niet.
Om eerlijk te zijn: het jeukt nog steeds om alles hier achter te laten en om naar de andere kant van de wereld te verhuizen. Om daar op een aangenaam tempo een leven te leiden, want dat is wat het verschil maakt. Een rustiger tempo: wat vandaag niet kan, kan morgen wel (of toch ongeveer natuurlijk). Dat vind je zelfs in een “westers” land als Australië. In Afrika, heb ik me laten vertellen, trekken ze die filosofie tot in het extreme. En hoewel ik niet iemand ben die genoegen neemt met niks doen, zou het allemaal wel een pak aangenamer zijn om het op uw eigen tempo te doen.
Die jeuk om te vertrekken is nooit helemaal weggegaan, al durf ik ‘m tegenwoordig wel te vergeten. Dat komt vooral door vrouw (en kinderen). Zij zit iets vaster in de Vlaamse klei, en ziet het niet zitten om alles en iedereen achter te laten om ergens anders opnieuw te beginnen.
Vroeger dacht ik daarover: “zo erg kan dat toch niet zijn, die mensen gaan niet dood, hé” en “dat went wel eens we er zijn”. Maar ondertussen weet ik – dankzij mijn jongste broer – wel beter. Het is niet iedereen gegeven om zomaar ergens anders opnieuw te kunnen beginnen. Ik ben er vrij zeker van dat ik wel zo iemand ben, maar ik heb gekozen om mijn leven te delen met m’n liefste, en dat betekent dat ik toen gekozen heb om hier te blijven. Want ik zou het niet kunnen verkroppen om haar ongelukkig te zien zodat ik mijn dromen kan najagen.
En dus blijven we hier. Het is hier uiteindelijk zo slecht niet.
Tenslotte: wat die veranderingen betreft… ik heb binnenkort een nieuwe job, een job die – als ik het goed aanpak – wel eens heel wat zou kunnen veranderen op korte en op lange termijn. ‘t zal werken worden, maar de te plukken vruchten zullen rijp en zoet zijn. Ik zie er al naar uit.
Kindjes dagboek- 38 weken - kind 4 29 July 2010
- Een jaar verschil 29 July 2010
- Anderhalf! 29 July 2010
- Kind 4 - 37 weken 22 July 2010
- Bokes smeren 12 July 2010
- Baby 4 - vorderingen 7 July 2010
- Plantrekkerij 29 June 2010
- Goed zo, Klaas! 27 June 2010
-
Inferis op Flickr
Mooie post. Ik vroeg me al af vanwaar je ‘ik ben eigenlijk een beetje jaloers’-comment kwam. Het leven gaat over keuzes maken denk ik. Zolang je kiest en daarachter kunt staan, kun je vooruit. Denk ik. Veel succes met je verandering én met je keuzes. Naar Mexico gaan om te herbronnen is geen grotere uitdaging dan aan mini-inferis #3 beginnen ;)
Ook niet gebonden aan Antwerpend? ;-)
Nieuwe job, dus gedaan met free-lance?
@gammet toch wel, maar zal er zo goed als op neerkomen vast in dienst te zijn.
Ergens blijf ik het vreemd vinden dat een zelfstandige ernaar snakt om voor een baas te gaan werken. Sinds ik ben beginnen werken, verlangde ik om zelfstandig te zijn, om zelf te kunnen beslissen waar ik tijd en energie in kon steken.
Maar dat zijn keuzes, he! Veel geluk met je nieuwe baas! ‘k Hoop voor jou dat ie zo sympathiek is als mijn laatste baas.
@tom ik ben wat dat betreft een beetje een atypische zelfstandige. Er zijn trouwens genoeg freelancers die niet anders doen dan bij een ander bedrijf te gaan hun kas afdraaien.
Daarbij, voor zover ik had begrepen zou ik wel eens kunnen doorwegen op de richting die het bedrijf waarvoor ik ga werken zou kunnen nemen (vooral technisch dan, natuurlijk). En wie weet laat ik mijn eigen ding wel voor wat het is en stap ik mee volledig in dat andere ding. Of ook niet. We zien dat wel: “zeg nooit, nooit”, nietwaar.
Trouwens, ik denk dat “baas” in dit geval een heel groot woord is hoor :)
Hoewel ik zelf niet werk, zo ik -zeker met een jong gezien- eerder opteren voor een werkgever, dan voor zelfstandige: het blijft, alle nadelen en druk ten spijt, toch een zekerheid, niet? En later, voor uw pensioen, zal het ook wel beter zijn.
Emigreren (of niet): ‘t is zoals kindjes op de wereld zetten (en hoeveel ;-)): ‘t is niet zozeer de keuze die je maakt, maar het daarmee leren leven -denk ik-.
BTW: succes met de nieuwe job hé – klinkt ‘n beetje mysterieus; vooral dat met-die-vruchten-plukken-en-zo :-)
Geloof me: ook in Australië is niet alles koek en ei!
Het heeft mij persoonlijk ruime een jaar gekost om te leren leven met de regeltjes en pietluttigheden van een ‘Westers’ land is dit…
Nu ben ik verknocht aan het weer en vooral aan de natuur, zo schoon, jong! Hier is elke zondag wel iets schoons te doen. Wij moeten terug naar Greyland en eerlijk gezegd: ik ben in twijfel: de familie speelt een grote rol en alles achterlaten gaat mij iets te ver, ook voor onze kinderen. Maar terug in het sociale moet-patroon moeten stappen, spreekt me nog niet zo heel erg aan…
Wat de werkdruk betreft, moet je wel hier ook zijn: volgens collega-expat-Belgen en echtgenoot werken ze hier bitter weinig…