Zo eens een avondje weg kruipt toch in de kleren. En dan hebben we het niet eens bond gemaakt. Ik denk dat ik het wat verleerd ben, eigenlijk (niet dat ik dat heel erg vind hoor).
Vrijdagavond al (lekker) gaan eten: eerst een soepje en dan “mexicoâ€Â: een soort lasagna, maar dan met mexicaanse ingredienten (oa paprika, rode bonen, pikante tomatensaus, cheddarkaas, tofu, …).
Om eerlijk te zijn: dat voelde ik gisteren al heel de dag in de buik. Zo’n beetje een opgespannen gevoel.
Gisterenavond dus Chili-con-carne. Lekker man. Maar ook hier weer voldoende ingredienten om het al gespannen gevoel niet veel beter te maken. Voeg daarbij een paar glazen cava, een paar glazen rode wijn en een paar glazen whisky (in totaal meer dan ik normaal gezien per week consumeer van alcohol).
Laten we stellen dat ik me vandaag niet zo denderend in de buik heb gevoeld. Niks koppijn of zo, dus een kater is het niet (een goei fondke gelegd). Een bezoek aan het kleinste kamertje is trouwens al 2 keer een verlossing geweest. :)
Vroeger was dat allemaal geen probleem: dan ging een mens 2 keer per weekend uit om elke nacht af te sluiten met een goeie vettige pita, en daar had ik niet eens last van. En nu ben ik nog geen 33 en ik kan er zogezegd al niet meer tegen.
Het wordt hoog tijd voor een midlifecrisis. Misschien kan ik al beginnen oefenen. :)
