Inferis' Mind Dump

Begin vorige maand verhuisde ik met ‘t werk mee naar een nieuwe, ruimere plek. Van een bedrijvencentrum gingen we naar een kantoor voor onszelf. Behoorlijk de max, trouwens. Dat bracht een aantal veranderingen mee: buiten dat ik naar een andere plek moest rijden nu, en dat we nu effectief plaats hebben om te bewegen op kantoor, zijn er nog een aantal praktische dingen die veranderd zijn. Zo moeten “we” nu zelf voor onze koffie zorgen, voor de kuisploeg, en voor het toiletpapier (amongst others, en ik zeg “we” maar ik heb eigenlijk niks met die dingen te maken, dat laat ik aan de Office Manager over).

Maar ook: het was het ideale moment voor een experimentje! Het mannentoilet features namelijk een frisseluchtverstuiver om het toiletbezoek van de volgende bezoeker iets aangenamer te maken, na een grote boodschap. U kent dat wel: zo’n lange spuitbus met een knopke en waar dan frisgeurende watermist uit komt.

Ge kunt zo’n bus zetten waar ge wilt, natuurlijk. En dus dacht ik: we zullen eens zien hoe “volgzaam” mijn mannelijke collega’s zijn. Ik had namelijk al gemerkt, die eerste week, dat de bus altijd op dezelfde plaats stond bij een toiletbezoek. Maar dan ook altijd.

En dus dacht ik: ik verzet ze elke keer als ik eens goe ga kakken, en dan ben ik curieus tot ik de volgende keer terug moet gaan (typically de volgende dag, eigenlijk, maar niet altijd) om te zien of ze nog op (ongeveer) dezelfde plaats zou staan.

En ja hoor. 3 weken heb ik dat ondertussen volgehouden (niet veel aan,hoor. Gewoon de bus verzetten elke keer. Geen moeite.). En maar 1 keer stond de bus op een andere plek dan waar ik ze had achtergelaten. En dat steek ik op de kuisman die toen voor de eerste keer geweest was, en die in zijn ijver de hele wc had gereorganiseerd.

Dusja. Mijn koalega’s zijn gewoontebeestjes. Want geef nu toe: de bus (van meestal de vloer) oppakken, wat mist de ruimte inspuiten en dan ze terugzetten op zo goed als exact dezelfde plaats getuigt van een zekere intellectuele luiheid. Het is ofwel dat, of ik ben de enige die die bus gebruikt. :D

Vandaag trokken we naar de oude koolmijn van Beringen. Mijn jongste broer is in augustus getrouwd, maar om één of andere reden is het er toen niet van gekomen om foto’s te trekken van het bruidspaar met getuigen & ouders. En dus gingen we dat nu maar doen. Gelukkig was het redelijk zalig weer, we spreken tenslotte eind oktober, en om daar in zomerkledij te gaan staan: laten we stellen dat ik er veel minder zin in had gehad als het pijpenstelen had geregend. Maar goed, dat was dus niet het geval en dus hebben we zowel buiten als binnen foto’s kunnen trekken.

(Waarom Beringen? Daar hadden ze de foto’s van hun verloving en voor hun Faire Part laten trekken, vandaar).

Zo’n oude mijnsite, het heeft iets. De uitgestrektheid van het terrein, de grootsteheid van de  gebouwen, de terrils vlakbij, de toren van de lift: het heeft nog steeds een zekere grandeur, ook al is alles ondertussen al in verval.

En als ik dan op zo’n terrein of in zo’n gebouw rondlopen, kan ik niet anders dan me proberen voor te stellen hoe het geweest moet zijn toen er nog gewerkt werd. Steenkool lijkt eerder iets “zeer oud”, maar tenslotte zijn de mijnen nog maar goed 20 jaar dicht. In 1989 toen de mijn in Beringen sloot, was ik tenslotte al 14 jaar. Maar toch: de machinerie die je er nog vindt lijkt allemaal behoorlijk oud (which makes sense, want ze gaan niet investeren in een mijn die op haar laatste benen loopt).

En dus liep ik daar te fantaseren over hoe het vroeger zou kunnen geweest zijn, met een bijna 3-jarige dochter aan de hand die er eigenlijk niet veel van snapte. Ik probeer me dan de drukte en de bezigheid van een dag in de mijn voor te stellen, om dan tot de constatatie te komen dat ik eigenlijk geen enkel aankopingspunt heb en mijn fantasie hopeloze romantiek zijn, waarschijnlijk.

Ik heb dat op andere plekken soms ook, eigenlijk. Op plekken waar vroeger “dingen gebeurd” zijn, probeer ik me dan terug te laten reizen in de tijd om me in mijn hoofd op te laten gaan in hoe het er toen was. Plezant is dat. Onrealistisch ook, waarschijnlijk. Lang duurt dat meestal niet, maar die seconden of minuten in het (romantische) verleden: ik kan daar van genieten.

Maar ach. Ik doe er niemand fout mee (buiten dan de mensen die op me stonden te wachten om op de foto te gaan vanmiddag).

Foto’s genomen met mijn nieuwe iPhone 4S. Behoorlijk content van de kwaliteit van de camera.

Ik ben al effe lid van Audible. Audible is het best te omschrijven als een boekenwinkel. Ze verkopen echter geen boeken van papier, maar boeken van geluid. Audiobooks, dus. Dat is zoals ge het u waarschijnlijk kunt voorstellen: iemand leest een boek voor, en dan kunt ge daar naar luisteren.

Er is een app op de iPhone waar je gekocht boeken kan downloaden, en dan is het daarna een makkie om ernaar te luisteren.

Ik ben er ooit mee begonnen, nu een goed jaar geleden, als verpozing op de nachtelijke rit naar onze vakantiebestemming in Zuid Frankrijk. We rijden ‘s nachts omdat dat aangenamer is dan een hele dag in een warme auto te zitten met 4 kinders. ‘s Nachts slapen die 4 kinders, en dan is +12u een pak aangenamer. Maar ‘s nachts rijden is ook iets vermoeiender dan overdag rijden. Het is ook vooral nogal redelijk saai: een donkere snelweg in de uurtjes tussen 12 en 6 is niet bepaald een zeer opwindende gebeurtenis. En dus zocht ik iets om me bezig te houden tijdens het rijden (maar dan wel verantwoord, dus).

En zo’n audioboek is daar perfect voor. Oortjes in, boek op en rijden maar. Ge kunt nog meer dan genoeg horen van het verkeer rondom zodat het niet gevaarlijk wordt. Ge zijt voldoende gefocust op de weg (zeker wat een lege snelweg betreft des nachts) om het verkeer niet uit het oog te verliezen. Ondertussen luistert ge op uw gemak naar het verhaal en voor ge het weet is de rit voorbij.

In’t begin is wel even wennen. Dat is bij elk boek zo, want het is telkens een andere verteller, en je moet wat wennen aan zijn vertelstijl. Maar naarmate het boek vordert geraak je effectief gewend aan zijn of haar manier, en ook al heb ik soms in’t begin van “uch, hoe leest die nu voor?”, valt het na een tijdje niet meer op en merk je dat de vertellers best goed kunnen lezen. ;) Ze gebruiken ook effectief verschillende timbres en intonaties voor verschillende personen, waardoor het makkelijker is om het verhaal te volgen.

Ook: er is een verschil tussen “abridged” en “unabridged”. Dat laatste is het “echte” boek, dus de effectieve tekst voorgelezen door de verteller. De abridged versie is een verkorte versie met bepaalde stukken weggelaten of ingekort (of aangepast) waarbij normaal gezien de kern van het verhaal wel blijft. Ik “lees” altijd de unabrigded versies (als je een boek koopt, wordt aangegeven of ie abridged of unabridged is).

Ondertussen ben ik ook beginnen lezen tijdens de autoritten van en naar het werk. Da’s telkens een halfuurke rijden, alleen in de auto, en dus een perfect moment om wat te luisteren. Gevolg: minder stress want de tijd in de auto is nuttig besteed (voorheen zag ik de “commute time” wat als verloren tijd). Ik had eerst wat schrik dat het luisteren in het relatief drukken verkeer wat gevaarlijk ging zijn, maar dat valt goed mee. Ge luistert wel, maar als er iets in het verkeer gebeurt dat uw aandacht vereist geeft je brein blijkbaar meteen prioriteit aan hetgeen je ziet ipv hetgeen je hoort. Het resultaat is dat je effectief een stuk uit je verhaal mis (je hoort het wel, maar je luistert niet). Effe terugspoelen en ge kunt terug voort. Hetzelfde gebeurt trouwens als ik soms toch in gedachten wegdwaal. Het verhaal blijft verder gaan maar je “registreert” niks. Best okee dus.

Ik heb ‘n abonnementje bij Audible, maar je kan de boeken ook apart kopen. Zo’n boek duurt meestal tussen de 8 en 10 uur. “Dikke” boeken kunnen natuurlijk langer duren (ik ben nu Robopocalypse aan’t lezen, en dat is een galet in 2 stukken van telkens om en bij de 9 uur boek). Ik ben oorspronkelijk begonnen met een abonnement, omdat dat goeiekoper was. Zo’n boek kost al snel 20 of 30 dollar, en een dat abonnement maar 15 dollar en daarvoor kan je 1 boek per maand kopen. Ze hebben een behoorlijk aanbod boeken. ‘t is wel allemaal in’t engels te doen (niet zo’n probleem voor mij, ik lees de laaste jaren eigenlijk alleen maar boeken in’t engels).

Ondertussen heb ik een backlog van 3 a 4 boeken die ik nog te “lezen” heb (ik ben namelijk nog niet zo lang bezig met het woonwerkverkeer lezen), en er komt elke maand 1 credit (goed voor 1 boek dus) bij, dus ik weet nog wel wat doen.

Oh ja: ‘s avonds voor het slapengaan nog effe luisteren: niet zo’n plan. Ik ben al een paar keer in slaap gevallen met een boek in de oren, en dat is a) niet bevordelijk voor de nachtrust en b) ge moet de dag erna terug gaan zoeken waar je gebleven wat toen je nog bij bewustzijn was. :D

Die ochtend, in De Standaard Online:

Heb ik iets gemist, en is er een nieuwe verkiezing uitgeschreven? Aan de forse taal te lezen, wel, precies… Zouden ze zich niet beter bezig houden met een oplossing te vinden ipv te kibbelen als klein mannen? #gvd

(deel twee van twee)

Short recap: hooikoorts, al heel mijn leven lang. Lately: beu om pillen te pakken en teveel last van bijwerkingen.

En dus was er Lieselot, die me al een paar keer had verteld over een osteopatische behandeling die je van je allergie zou kunnen afhelpen. Ze hadden het recent nog laten doen bij hun zoontje (mijn petekind, *wuift naar Finn*), en ook daar was ‘t een succes geweest. Maar wat dan wel?

De methode van Gesret.

Een beetje omkadering: Gesret is een franse dokter wiens zoon in 1974 overleed aan een overdosis astma geneesmiddelen (hij kreeg de dosis voor volwassenen, maar was pas 10). Als een gevolg daarvan, ging Gesret opzoek naar een manier om astma te verhelpen via een duurzame behandeling ipv medicatie. Hij vond wel degelijk iets, maar werd (naar eigen zeggen) gehinderd door de pharmaceutische lobbygroepen. Ergens zit daar wel iets in, denk ik: met dit soort medicijnen valt wel wat geld te verdienen. Gelukkig was het er internet en zo is de bal aan het rollen gegaan. Ondertussen is zijn manier van behandelen over heel de wereld bekend.

Maar wat houdt het nu juist in? Gesret ontdekte dat (bepaalde) allergie voortkomt uit een lichaam dat niet in balans is. Omdat je lichaam “scheef staat”, komt er op bepaalde punten teveel druk, wat ervoor zorgt dat je lichaam niet omkan met bepaalde stoffen en daar dus allergisch op reageert. ‘t komt meestal voor vanuit het ene been dat iets langer is dan het andere, waardoor je bekken kantelt, en je ruggengraat, je borstkas en tenslotte je nek. Heel wat plekken waar het kan foutgaan. Bij gezonde mensen is dat niet, en die hebben dus geen last van allergie.

Je ziet ondertussen ook waar het naartoe gaat: de behandeling die hij heeft uitgevonden zorgt ervoor dat het lichaam van de allergielijder terug in balans komt, waardoor de overdruk wegvalt en dus ook de allergie. Ze beweren dan ze 90% van de gevallen kunnen behandelen.

De behandeling bestaat uit minstens 4 sessies van een halfuurke tot 3 kwartier (de eerst duurt meestal iets langer), waarbij een aantal “kata’s” (zo noemt Gesret ze) worden uitgevoerd op het lichaam van de patient. ‘t Moet blijkbaar relatief snel achter elkaar. Dat doen ze drie keer met een weekje ertussen, en dan nog een 4de keer na een maand. En dan zou je zo goed als van je allergie moeten vanaf zijn. Vermits ze proberen je lichaam terug recht te krijgen, kan het dat je met “steunzolen” moet lopen in 1 schoen: als je ene been effectief langer is dan het andere is er geen andere manier (er kan maar zoveel aan je lichaam getrokken worden om alles recht te krijgen).

Ik heb altijd een gezonde scepsis tegenover “wonderbehandelingen”. Zo was ik in’t begin ook wat wantrouwig tov osteopatie, maar ik ben er ondertussen toch wel voor te vinden. Het is gek hoe die mensen met een lijf kunnen spelen. En dus was het nu niet de eerste keer dat Lieselot me hierover aansprak, en ik had het in’t verleden altijd wat voor me uitgeschoven. Hoe kon wat getrek nu helpen met iets waar ik al een heel leven mee rondliep. Dat en ik had geen zin om met een kurkje in mijn schoen te moeten gaan lopen. Maar ik had het ondertussen zo gehad met de hooikoorts dat ik nu toch maar geplooid ben.

Onder het motto, it never hurts to try (wat dan wel duur uitkomt, want 4 osteopaatbezoekjes aan 60 a 70 euro, dan telt rap door), maakte ik dus een afspraak bij Erwin Hermans in Gooreind, want dat was de osteopaat waar Jeroen en Lieselot met Finn waren geweest. Ik kon er vrij snel terecht (gek, want bij onze osteopaat in’t dorp mag je soms een maand wachten).

Om een lang verhaal kort te maken: ik kan gerust spreken van een pijnlijke ervaring. Wat de mens met u uithaalt daar op de tafel doet allerminst goed. Na de eerste sessie ben ik de dag erna zo moe geweest dat ik 3 uur heb liggen slapen op de zetel met 4 joelende kinderen rond mij. En ‘s avonds was ik terug steendoodmoe. ‘t was gelukkig de dag erna wel wat beter. ;) De tweede sessie was zo mogelijk nog pijnlijker dan de eerste: ik heb nog 2 dagen last gehad van pijn in mijn nek en schouders van de behandeling.

Maar dat is redelijk bijzaak, want die dingen zijn van voorbijgaande aard.

Wat belangrijker is: het helpt. Althans, voor mij toch. Sinds ik de eerste behandeling heb gedaan heb ik geen pil antihistamica meer genomen. Heel af en toe heb ik m’n puffer nog moeten bovenhalen (maar dat kan ik op 1 hand tellen, op meer dan 2 weken: dat was voorheen wel wat anders). Maar voor de rest: niks! Toegegeven, ik ben er nog niet vanaf:

• Ik kan nog steeds relatief snel een pakje papieren zakdoekjes verslijten, ik heb nog regelmatig jeuk aan de ogen, en verzeil af en toe nog in een niesbui waarbij de orkaan Katrina niks is. Maar ‘t is allemaal veel minder dan voorheen.
• Mijn slijmvliezen in de neus willen nog wel eens opzwellen, maar ze ontzwellen even snel (voorheen kon ik een hele dag met een verstopte neus rondlopen). Ik heb nog steeds snot, maar ‘t is veel minder dan voorheen.
• Tot voor kort had ik een douche ‘s morgens echt nodig. Niet alleen om wakker te worden, maar ook om alle slijm dat vastzat in de luchtwegen los te stomen. Nu? Ik kan perfect zonder (gesteld dat ik deftig wakker kan worden, want daarvoor heb ik het nog steeds nodig).
• Last van de luchtwegen: zo goed als bijna nooit de puffer nog nodig, terwijl ik 2 dagen voor de eerste behandeling nog na 1o minuten de squashbaan moest verlaten omdat mijn longen niet meekonden.

Maar ja, ik zit dan ook nog maar in de helft van de behandeling, dus ik moet niet verwachten dat het allemaal al in orde zou zijn. Maar zelfs al zou het blijven zoals het nu is: i’d be a happy person. Ik heb geen medicatie meer nodig, ik kan een hele dag buiten komen zonder daarvoor een nacht+dag te moeten voor “boeten”. Ik slaap een pak beter, en word niet meer wakker met een plakbakkes want ik kan door mijn neus ademen. Heerlijk. So far: it’s been worth the 140 bucks I already paid.

En dus ga ik voort. Nog 1 behandeling deze week, dan een maandje wachten en dan voor de laatste. Ik heb er een goei oog op, eigenlijk. Tegen dan gaat het hooikoorts seizoen wel zo goed als gedaan zijn, maar ‘t gaat nu al zoveel beter. Wat dan na die 2 extra behandelingen?

Maar, daar stopt het niet. Vermits een ongebalanceerd lichaam oorzaak is van de allergie, betekent dat dat je je lichaam moet onderhouden eens het terug rechtstaat. Doe je dat niet, dan trekt alles na verloop van tijd terug scheef, en komen de symptomen terug boven. Vandaar dat soms wordt voorgeschreven een steun langs 1 kant te dragen (als je benen effectief niet even lang zijn, gelukkig! was dat bij mij niet het geval). Maar ook: je moet op je houding letten. Niet op de buik slapen, bijvoorbeeld. Ofwel op je rug, ofwel mooi op je zij. En als je gaat zitten: mooi recht zitten. Niet krom voorover gebogen, niet hangen, etc. Als je met een computerscherm werkt: ze het recht voor je, op ooghoogte. Hang niet schuin in je stoel. Hang zowieso niet in je stoel, eigenlijk. Zo van die dingen.

I can live with that. Als dat hetgene is waardoor ik van mijn allergieen vanaf ben (wat het verhelpt ook de (vermoedelijke) psoriasis die ik heb), dan heb ik dat er graag voorover. Op de rug slapen begint te gaan, maar het is wat wennen. Recht voor de computer zitten is ook niet vanzelfsprekend, maar ik let er wel op. ‘t is eigenlijk gewoon wat kwestie van gewoonte, denk ik.

Voila, dit is mijn verhaal. Zoek gerust nog wat meer info over de methode en de behandelingen. Zoek een osteopaat in de buurt die de behandeling uitvoert. Veel zijn het er nog niet, maar je vindt ze wel. Give it a try. Het enige wat je te verliezen hebt is 3 uur van je tijd en wat, 200 euro aan behandelingskosten. Maar het kan een verschil uitmaken voor de rest van je leven, so why not give it a shot?

(het eerste deel van twee…)

Ik loop al heel mijn leven rond met hooikoorts. Of althans: zo lang ik me kan herinneren. Van kleinsafaan was het tussen maart en juli snotteren wat de klok sloeg. Vooral in mei en juni heb ik er veel last van: ogen die jeuken, meters papieren zakdoeken die aan de snot eraan gingen. Later kwamen daar wat astma symptomen bij.

Nog later verschoof het geheel een beetje: zo ben ik zo goed als van de allergie voor berkenstuifmeel vanaf geraakt; vroeger was eind maart wat dat betreft geen fijne tijd, maar nu woon ik in een huis met een gigantische berk in de tuin en ik heb daar zo goed als geen last van. Wat er wel is bijgekomen is “jeuk in de keel” als ik fruit eet. Vooral exotisch fruit. Of heel rijp fruit (en technisch gezien beperkt het zich niet tot fruit alleen).

En dan heb ik het nog niet over de kat: vroeger woonde ik tussen de katten en ging dat perfect, maar sinds de beesten buitenvlogen ben ik er om een of andere reden terug allergisch voor. En tenslotte heb ik sinds een jaar of 2 last van vermoedelijk psoriasis of eczema (ik zeg vermoedelijk omdat ik nog geen diagnose heb laten stellen).

Je ziet het: je kan in mijn geval gerust spreken van “wat last van allergietjes”. :) Ik pak daar al heel mijn leven pillekes tegen. Dat helpt. Soms in meerdere mate, soms in mindere mate. Ik ben ook al van medicatie moeten veranderen, want om een of andere reden werkte de rommel na een tijd niet meer. Ondertussen ben ik al een jaar of 4 zoet met Reactine+ (mét pseudoefedrine):

Dat lost alle symptomen ofwel op, of reduceert ze tot een zeer draagbaar niveau. De pseudoefedrine doet je neusslijmvlies ontzwellen en houd de snot weg. De antihistaminica doet de rest. Good stuff. :)

Het probleem bij die pillen is echter dat ze mijn slaappatroon deftig door elkaar halen: als ik ze 4 tot 5 dagen na elkaar pakte (1 per 24u) dan manifesteerden zich er 2 dingen:

• ik viel overdag in slaap, ook al had ik een goeie en voldoende nachtrust gehad. Vooral op al lastige momenten (het bekende klopke na het eten wordt zo een mokerslag, bijvoorbeeld). Als ik thuis werkte gebeurde het wel eens dat “ik ga effe liggen” resulteerde in een dikke dut van goed 2 uur. Sja: niet ideaal. En ook ‘s avonds was ik dan meestal geen mens: nadat de kinderen in bed staken viel ik ofwel in slaap op de zetel of ik zat de hele tijd te knikkebollen voor de computer waar ik anders nog productieve uurtjes had.
• ‘s nachts, wanneer kleine kinderen slapen, was bibi wakker. Ik kon een hele avond tegen de slaap hebben zitten vechten, en tegen dat ik dan in bed verzeild geraakte geraakte ik niet in slaap. En dat kon dan soms duren tot 2 a 3 uur vooraleer ik deftig sliep. En zelfs wanneer ik gewoon in slaap viel, want dat gebeurde evengoed ook nog wel, dan had ik zo’n levendige dromen (tot 3 of 4 keer per nacht toe) dat ik regelmatig uit bed op de overloop tot de conclusie kwam dat het huis niet onderwater stond of dat er geen kinderen moesten gered worden. Ja, zo van die dromen dus.

Ik had er op den duur zoveel last van, dat ik stopte met de pillen te nemen, maar ja, dan was er die verdomde hooikoorts weer (in their defense: op de bijsluiter staat om de pillen niet langer te nemen dan 10 dagen aan 1 stuk, maar weet dan ook dat het 2 of 3 dagen duurt vooraleer de “bijwerkingen” verdwenen bij mij).

Om een lang verhaal kort te maken: de hooikoorts bepaalde mijn leven in de lentemaanden, en ik begon het ondertussen deftig gehad te hebben. Tijd om er iets aan te doen: maar wat? Ik kon mijn hele leven nog wel pillen blijven slikken met alle gevolgen en bijwerkingen van dien. In de klassieke geneeskunde zijn er niet echt deftige oplossingen die het probleem echt aanpakken, en voor zover ik wist in de alternatieve geneeskunde ook niet (homeopatie of zo, ha).

Maar er was wel één behandeling die me beloofde “voorgoed” van mijn allergieëen vanaf te helpen. Mijn petekind was ermee van het gros van zijn voedselallergieëen afgeraakt, en zijn vader en moeder waren vol lof erover. Ze hadden ook vrienden (van wie ze de behandelingswijze hadden leren kennen) die zelf ook geholpen waren, onderandere van hooikoorts!

En dus nam ik Lieselot haar raad maar aan en maakte ik een afspraak bij de osteopaat voor een eerste behandeling van 4.

Maar daarover later meer, in deel 2!

We zijn al enkele jaren fan van Collect & Go (de boodschappendienst van Colruyt). Goed, het kost u een klein 5 euro om uw kar te laten vullen, maar de kost weegt bij ons niet op tegen de tijd die ge wint door niet de winkel te moeten doorstruinen op zoek naar wat ge moet hebben. En als ge de impulsaankopen daar nog eens uithaalt, dan is het volgens mij helemaal een win-win situatie.

Maar tegenwoordig word je als Collect & Go klant toch wel erg in de watten gelegd. Ten eerste krijg je meestal een paar gratis items mee: zo wandelde ik vorige week buiten met een extra bus appelsiensap, een echt! Icetea glas en een zakje vicks keelpastilles. Dat krijgt ge er in de winkel dus niet bij.

Ten tweede: als ge iets verkeerd besteld of vergeet te bestellen kunt ge blijkbaar ‘s morgens gewoon naar de winkel bellen, en dan voegen ze dat nog bij uw bestelling. Ge moet natuurlijk geen halve bestelling extra doorgeven, maar voor die 2 pakken zakdoeken die ge ‘s avonds vergeten op het lijstje te zetten zijt is het ideaal.

En als ge dat niet doet, en ge zegt “ik zal toch nog effe de winkel moeten induiken voor die zakdoeken die we vergeten zijn”, dan moogt ge stiekem langs de achterdeur de winkel in om alsnog die zakdoeken te gaan halen, en dan voegen ze dat gewoon bij uw bestelling.

Tenslotte belden ze ons de dag nadat we onze bestelling waren gaan afhalen op dat we “diepvries waren vergeten”, en dat we die alsnog konden komen halen of dat het van ons volgende saldo zou worden afgetrokken. Er bleek een vergissing in het spel, maar ook hier weer: puike service.

Althans, zo gebeurt het wel eens bij de Collect & Go in Wommelgem waar we meestal gaan. Ook al is het maar “binnenwippen” wat je doet, ik heb altijd het gevoel dat ze je daar met plezier helpen. “De klant staat centraal”, is daar blijkbaar echt nog wel een motto om voor te werken. En het helpt: want we gaan iedere keer weer terug.

En hoe zit dat bij u? Is dat in alle Collect & Go’s hetzelfde?

En zoals beloofd, zo geschiedde: de onschuldige kinderhand trok een winnaar uit de deelnemende deelnemers:

De relevante authoriteiten zullen u contacteren in verband met de winnaarsmodaliteiten. :)

Vrouwlief doet mee aan een wedstrijd op Facebook. Er valt 600 euro aan kinderkleedjes te verdienen: niet onaardig als ge vier joeng hebt rondlopen in huis.

Wat moet ze doen? Zoveel mogelijk “vind ik leuk”/”likes” verzamelen op een postje op het wedstrijd event op Facebook. De eerste 2 met de meeste likes winnen elks 600 euro. Momenteel staat ze er niet zo goed voor, dit is de top 3 at the time of writing:

Saartje Gillis: 960 likes
Sofie D’haeseleer: 881 likes
Monique Santon: 634 likes

…

Katrien Guetens: 88 likes

Zoals ge ziet: ze heeft nog wat achterstand in te halen… En ‘t is tegen morgen, 12u. Dus: wie weet lukt het nog wel.

Dus: “liken” maar deze handel.

(dit is eigenlijk stiekem een experiment om te zien hoeveel mensen ge zover krijgt om op van die dingen te stemmen)

Ik was zaterdag uitgenodigd op het trouwfeest van @lamazone en @zofie. Een beetje een verrassing, want ik ken de dames alletwee wel van twitter, maar IRL hadden we toch nog niet zo heel veel contact gehad. Maar gezien @lamazone ongeveer twitter ademt, en ik eigenlijk al anderhalf jaar probeer met haar af te spreken om eens op café te gaan voor Een Goei Gesprek, is het anderszijds niet geheel onlogisch.

Maar goed: ik dus uitgenodigd. Er was ‘s middags een ceremonie, en ‘s avonds een avondfuif (zou er ook een middagfuif geweest zijn, vraag ik me dan af). De ceremonie was niet echt haalbaar wegens nog slapers hierthuis op dat moment en ook nog Heel Veel Dingen Te Doen. Maar de avondfuif, dat moest wel lukken. Vrouwlief mocht ook mee, maar die zag dat niet zo zitten. “Maar ik ken daar niemand“, en “al die twittermensen dan“. Nog een beetje internetschuw, als het ware. :)

Ik dus alleen naar ginder. Met een beetje een bang hartje, want voor het zelfde geld slaagt dat serieus tegen. ;)

Anyway, what happens at the party, stays at the party, maar ik wil wel verklappen dat ik me bijzonder goed heb geamuseerd. Super locatie: ‘t was te doen in den Au Bain aan het zwembad in Gent (alleen wat lastig om parkeerplaats te vinden in hartje Gent voor een bigass monovolume). Er waren Toffe Mensen, er was Goeie Muziek, en er waren Frisse Pintjes. Kortom, een geslaagde nacht.

Gelukkig had ik een slaapzak bij, en heb ik me na het feest vanachter in de auto (leve de monovolume) te slapen gelegd. ‘t was niet echt verantwoord meer om naar huis te rijden (moe + een pint of 2 teveel binnen). En zo heb ik een goei 6 uur in ‘t midden van Gent liggen slapen. ;)

@lamazone en @zofie, merci voor’t fijne feest en ik wens jullie alletwee het allerbeste toe! (enneh, wanneer komen de kindjes?)

Een tijdje geleden kreeg ik via een twitter-dm de vraag of ik geinteresseerd was om te proefkonijnen voor een actie van Appelsientje. Gezien er hierthuis 4 koters rondlopen die over het algemeen zot zijn van fruitsap (de jongste nog niet, maar dat komt nog wel), dacht ik dat dat wel een plan was.

En zo zat er overlaatst opeens een doos in onze bus (okee, goed, niet in de bus: een koeriermeneer is die komen afgeven). En wat zat er in de doos? Een rugzak vol met lekkers en handigs:

Ons Trijn was er natuurlijk als de kippen bij om alles open te doen natuurlijk. :)

Maar waar gaat het nu eigenlijk over? Appelsientje wil de mensen die hun fruitsap drinken belonen, en daarom zit er op elk pak een zegel. Als je zo drie van die zegels verzamelt, plak je die op een “Ticket Card”. En die Ticket Card geeft recht op een 2de gratis ticket (als je dus er al 1 betaalt) in een pretpark naar keuze (om de deelnemende pretparken te zien: ga eens loeren op de site van appelsientje).

En wij kregen dus een heuse Pretpark Survival Kit, om een paar van die zegels eens uit te testen met ‘t gezin. Wat zat er allemaal in?

Een rooie rugzak (fel maat!), een nest pindanootjes (gelukkig in pakjes), een paar kartons Appelsientje (die ondertussen natuurlijk al allemaal gesneuveld zijn), een paar bekers met ingebouwd rietje (die meteen een paar fans hadden hierthuis), zonnecreme, en een schaar en pritt om al de appelsientje zegels veilig te kunnen opplakken.

De max dus. Zoals ik al zei: Trijn (maar ook Fien en Klaas) was al helemaal in de wolken.

Binnenkort trekken we dus met de kinders naar een of ander pretpark, en zal de survival kit best van pas komen.

Maar!

Nu komt het goeie nieuws: ik mag er blijkbaar ook 1 weggeven (zo’n survival kit, dus)! Dus: laat een reactie achter, en dan laat ik een onschuldige kinderhand hier een naampje trekken en dan krijgt die van de reclameboys ook zo’n coole rugzak-met-sap.

Oftewel: Barcamp Antwerpen 5.

Ik ging nog eens een hele dag barcampen. Dat was het plan. En presenteren. De vorige barcamps was geen van beiden gelukt wegens te druk en kinderen die aandacht nodig hebben om zaterdag (en ook: vrouwlief niet nog eens een dag alleen laten met ons vier joeng), maar ‘t was nog eens tijd om een hele barcamp mee te pikken zoals het hoort.

En dus had ik me op tijd ingeschreven, ik had zelfs al een idee over wat ik het ging hebben. ‘t ging fijn zijn.

Tot er de blijkbaar gebruikelijke poeha ontstond over de mensen die “ik weet het nog niet” op hun twikilist inschrijving  hadden staan. Overigens: kan er een stardesigner zich eens buigen over de layout/styling van de twikilist? Ik vind het eigenlijk redelijk onbruikbaar/onuitnodigend. Maar dat terzijde. Er was dus poeha over de “freeloaders”.

Ik ben van mening dat ge de mensen niet aan hun handje moet pakken en moet “dwingen” om ruim op voorhand te laten weten wat ze gaan doen. Laat staan dat ge “tips” of “ideetjes” moet gaan geven aan individuele deelnemers. Bij mij zou dat eerder averechts werken (en ik ken mensen waar dat ook voor geldt). Dat niet iedereen weet waarover ze het kunnen hebben is best mogelijk, en er is op zichzelf niks op tegen om  een lijst van “dit wil ik precies wel eens horen” te maken. Maar dat moet niet individueel gepusht worden. Ik zou daar zelf niet al te veel aan bij te dragen hebben: het toffe aan een barcamp is het op de dag zelf ontdekken wat er allemaal gezegd wordt. Ik vind dat het helemaal niet nodig is dat je op voorhand moet laten weten waarover je het gaat hebben. ‘t is wel van belang dat je aangeeft dat je een presentatie doet (en als je al ruim op voorhand weet waarover: feel free to let us know of course) zodat “de organisatie” kan weten of er wel degelijk een kans is dat het rooster opgevuld geraakt.

Waarom? Ik denk dat door eerdere edities iedereen wat verwend is geraakt. ‘s morgens koffiekoeken, ‘s middags broodjes of warme catering, gratis koffie/frisdrank/… Dat is allemaal wel mooi, maar het vereist ondertussen dat er sponsors moeten gezocht worden, en die sponsers verwachten natuurlijk wel wat volk in ruil voor hun centjes. Het is dus begrijpelijk dat de organisators willen dat er wat volk op afkomen, en dat er dus ook iets gezegd worden, want een hele dag staan zwetsen met elkaar achter de bar, daar kan je eigenlijk gewoon voor op café gaan. Maar het is dus blijkbaar zeer moeilijk om die gulden middenweg te vinden waarbij je toch genoeg “inspiratie” creëert, maar de mensen toch een gevoel van “laissez-faire” geeft. Ik werk al hard genoeg in de week om dat niet nog eens stress in’t weekend te moeten hebben (of toch zeker niet “vrijwillig”).

Maargoed: de poeha heeft dus wel iets uitgehaald, want het rooster was helemaal opgevuld. Zo zelfs, dat ik mijn sessie helemaal achteraan heb moeten zetten, want ik was natuurlijk te laat (wegens nog short notice shopping om moeder-de-vrouw-met-kinders-thuis wat te ontlasten). Dat was tof, want op de Barcamp die de VRT organiseerde was dat niet echt het geval.

En weet je wat: door de poeha had ik eigenlijk niet zoveel zin meer (zoals ook op twitter aangegeven), maar dat was dus snel over. Het was een toffe barcamp. Een quasi perfecte mix van inhoud en socialiseren. De plaats delict was trouwens ook tiptop: de sfeer in Burooz was bijzonder aangenaam. Toffe kantoren, zijn dat. Hadden die coworking dingen maar een paar jaar geleden bestaan, ik had er gretig gebruik van gemaakt (nu heb ik al een fijn kantoor om in te gaan werken). Ik heb me zaterdag 26 maart dus goed geamuseerd. Ik kom eigenlijk zelden thuis van een barcamp met een ‘waw, dat moet ik eens proberen’ gevoel. De sessies zijn door hun korte duur eerder “informatief” dan diepgaand, maar dat is niet erg. Ik heb niet het gevoel dat het een verloren dag is (wat vermoedelijk wel zo zijn als ze zouden tegenslagen en er geen toffe mensen zouden zijn om mee te babbelen).

Enfin, ik dacht dat de rek uit het Barcamp concept er wat uit was, maar na zaterdag moet ik dat toch een beetje herbekijken. Misschien wat meer sensibiliseren over het wat en hoe van zo’n barcamp, en er zou al veel vermeden kunnen worden. De vraag is natuurlijk: hoe pak je dat best aan. ;)

Merci aan @topanga om alles op te starten, aan @burooz for the great venue, aan @nokiabe voor de N8s om de sessies te filmen (ik ben geen fan van die toestellen, maar dat filmen lukte wel goed). En aan de andere sponsers for the free food and drinks (ook lekkere soep jom!). Als’t volgend jaar van #bca6 is, ben ik er wel terug bij, denk ik. ;)

Vanochtend hoorde ik in De Ochtend op Radio1 een stukje over Apple en hun abonnementen (en de rel daaromtrent met de uitgevers). Vincent Van Quickborne kwam even mooi vertellen dat Apple had moeten bijdraaien, en nu zowel via de AppStore “subscriptions” zou toelaten als via de kanalen van de uitgever zelf. Hij liet ook uitschijnen dat dat dankzij de druk van Belgie (en Nederland) (en dan zowel de uitgevers als de politiek) was. Enfin, zo kwam dat bij mij toch over.

Maar luister vooral zelf: http://www.deredactie.be/cm/1.964396?view=popupPlayer

Ze vergaten er natuurlijk bij te zeggen dat Apple gisteren het model voor abonnementen voor de hele wereld heeft omgegooid. Ik gok dat de “druk” vanuit Belgie daar misschien wel iets aan kan hebben bijgedragen, maar niet veel. Die pluim op de hoed van de politici en de uitgevers wordt zo wel wat minder groot, natuurlijk.

Maar wat me vooral stoorde was de dubieuze vraagstelling van de VRT journalisten ivm de “persoonlijke gegevens” van de gebruiker. Het leek wel alsof Apple die ging misbruiken en het niet kon dat je als gebruiker je eigen gegevens moest doorgeven aan Apple! En wat de minister daar wel niet van vond.

Zijn het daar nu zo’n kalveren, en weten ze echt niet waarom ze het hebben? Apple heeft je persoonlijke gegevens toch al, beste mensen. ‘t moment dat je op je iPad de app kocht om die krant te lezen heb je een iTunes account nodig, en daarin zit al alles wat Apple moet weten. Ook voor je een abonnement aan te smeren. Waar het om gaat is of Apple die gegevens moet doorgeven aan de uitgeverijen, want daar is het hen onderandere natuurlijk om te doen. Klantgegevens zijn een waardevol iets: je kan ze doorverkopen, je kan ze gebruiken om de klant iets extra proberen te verkopen, enzovoort. Het is vooral daarom dat ze zo op hun achterpoten zijn gaan staan (natuurlijk zit die 30% er ook voor iets tussen, en vind dat zelf ook nogal veel voor een abonnementsdienst, maar goed). Want als je enkel via Apple aan een abonnement zou geraken betekent dat geen klantgegevens voor de uitgeverij.

Persoonlijk zou ik dat niet slecht vinden: Apple heeft m’n gegevens toch al, en als ik dan toch een krant kan kopen op de iPad zonder mijn gegevens aan nog eens iemands door te geven: very fine by me.

Maar het huidige “compromis” is ook niet slecht, denk ik. Je krijgt als klant meer keuze (je kiest of je via Apple of via de gazet zelf iets aankoopt), en als je via Apple gaat kan je nog eens kiezen of ze je gegevens doorgeven aan de uitgever erachter of niet. Dat lijkt me toch een verbetering voor de consument, niet?

En dat de uitgeverijen nu maar eens met iets innovatief afkomen in plaats van digitale afkooksels van de papieren gazet, dan zou ik effectief er zelfs eens over nadenken om zo’n iPad gazet te kopen. Want nu stelt het niet veel voor.

Ik moet iets bekennen: sinds 10 november heb ik geen koffie meer gedronken.

Okee, ik lieg een beetje.

Ik heb geen koffie meer gedronken van 11 november tot en met 1 januari. Jep, bijna 2 maanden geen koffie meer tot mezelf genomen. Sinds 2 januari met mondjesmaat eigenlijk: lang niet meer elke dag, en eigenlijk maar 1 kop koffie per dag.

Hoe dat komt? Per ongeluk.

Let me explain: naar aanleiding van den 11de november deed ik van verlengd weekend. Woensdag 10 wipte mijn jongste broer nog effe binnen, en met hem heb ik de laatste kop koffie gedronken. De dagen erna waren niet meteen druk, maar vermits ik in sneltreintempo aan’t proberen was onze bewoonbare oppervlakte terug te vergroten, waren de dagen goed gevuld. Het kwam er op neer dat ik eigenlijk te lui was om koffie te maken, en er eigenlijk ook niet helemaal aan gedacht had.

Dat gebeurde wel meer in’t weekend. In de week is’t maar naar de senseo/nespresso/koffiemachien lopen en een minuutje later heb je je bakkie troost. Maar thuis hebben we zo van die automatische dingen niet, en wordt er dus gewoon koffie gezet met de waterkoker, een filter en versgemalen koffie. Best lekker, maar wel wat werk. En dus komt het er niet altijd van, zo’n in’t weekend als ik thuis ben. Het feit dat ik dan niet echt voor mijn laptop zit om te werken, zorgt er ook voor dat de “he, ik heb geen koffie” reflex er niet echt is.

Maar goed, ‘t was dus verlengd weekend, en tegen dat het vrijdag was begon ik me toch niet zo lekker te voelen. Niks ergs, maar gewoon een zeer lastig gevoel in mijn lijf (geen spierpijn, maar toch iets gelijksaardig) en vooral: een sluimerende hoofdpijn die niet erg gemakkelijk overging (zelfs niet met een pijnstiller). Vermits ik die dagen op een stelling doorbracht met mijn hoofd naar ‘t plafond gericht, stak ik het daar maar op.

Maar toen het zondag nog geen sikkepit beter was, viel opeens mijn frank: ik had al 4 dagen geen koffie gedronken. Zou het cold turkey zijn? Een snelle vraag op Twitter bevestigde dat vermoeden enigszins. Wat rondgesurf op het internet ook. Gesteld dat het effectief dat was, was ik al 3 dagen ver in die cold turkey, en was het einde nabij. De moeite dus om door te zetten. Wat ik dan ook maar gedaan heb.

Resultaat: ik heb dus 2 maanden niks van koffie gedronken. De eerste 2 weken ook geen caffeine (dus ook geen cola bvb), maar daarna ben ik daar wat vanafgestapt.

Zonder slag of stoot is’t toch ook niet gegaan, eigenlijk. Buiten de cold turkey van de eerste paar dagen (de hoofdpijn en het slechte gevoel was idd op maandag zo goed als weg) heeft het toch nog bijna twee weken geduurd vooraleer mijn lichaam zich volledig had aangepast. Ik ben twee weken hondsmoe geweest, al kon ik ‘s morgens beter uit bed dan voorheen. Tijdens de cold turkey periode was er trouwens helemaal vanalles mis met mijn slaappatroon: ‘s avonds op de zetel in slaap vallen (al dan niet met baby-dochter op de buik) en met geen stokken wakker te krijgen, maar ‘s nachts wel 3 keer wakker worden voor geen specifieke reden. En in die twee weken voelde ik me weliswaar beter dan tijdens de cold-turkey, maar het voelde toch niet helemaal als “in de haak”.

Enfin, ik heb ook de feestdagen overleefd zonder koffie. In’t begin was de neiging er nog om mee een kop koffie te drinken als 1 van de collega’s een verse had genomen. En ik geef gerust toe dat ik er meer mee bezig was dan me lief was. Maar ik heb doorgezet, en “geen koffie drinken” werd makkelijker en makkelijker. Ik heb nog steeds “nood” aan een warme kop drinken voor mij om aan te slurpen tijdens het werken, dus is de koffie vervangen door (al dan niet kruiden-)thee. Same effect. :)

Vermits ik me had voorgenomen om tot de feestdagen geen koffie te drinken ben ik er pas terug mee begonnen op 2 januari, op het Peter en Meter feestje van mijn petekind (go Finn!). 1 kopje espresso. Ik moet zeggen, het smaakte, maar het was geen “woa!” erlebnis. Sindsdien heb ik wel meer koffie gedronken, maar niet meer dan 1 kop per dag, meestal dan nog bij de maaltijd en er zijn meer dagen dat ik geen koffie drink dan dagen dat ik dat wel doe. Ik wil geen fanaticus zijn die nooit koffie drinkt. Het kan af en toe wel eens smaken, hoewel dat minder en minder wordt, moet ik zeggen. Ik drink momenteel liever een kop thee dan koffie, eigenlijk (en dan is het meestal nog koffie omdat het minder werk is om te maken dan thee. :))

En qua gezondheid: ik voel me fitter, kan makkelijker uit mijn bed, en ben sneller moe ‘s avonds. Het is ook veel moeilijker om niet aan de vermoeidheid toe te geven, waar dat vroeger even vechten tegen de klop was en dan verder gaan: dat lukt eigenlijk niet echt meer. Ik kan evengoed nog tot twee uur zitten werken als voorheen, maar ik voel dat ik dan in de korte nacht erna beter slaap dan voorheen (hoewel ik nooit echt het gevoel heb gehad dat ik niet kon slapen omdat ik nog koffie had gedronken had).

So, all in all, a good thing. :) Mijn vrouwlief is er in ieder geval content van, van hare man zonder koffieverslaving. ;)

Ik zeg we, want buiten Katrien heeft iedereen van ons gezin het al vlaggen gehad, mezelf incluis. Het probleem is dat ook Mitte griep (vermoedelijk, maar dat doet er eigenlijk niet zo toe) heeft gekregen. En dat die infectie in haar bloed terecht gekomen is en het arme schaap dus in’t ziekenhuis moest worden opgenomen.

Het nettoresultaat is dat Katrien ook mee in’t ziekenhuis zit, want het kind mag dan al wel 5 maand zijn, ze krijgt alleen nog maar borstvoeding dus zonder moeder kan ze niet.

En zo kan ik dan even voor de andere kinderen zorgen. Spijtig (maar ook niet) dat het niet in de kerstvakantie is gebeurd, toen ik zowieso thuis was. Nu heb ik al 2 dagen brossen erop zitten van’t werk, en is het morgen nog wat bricoleren qua tijdsbesteding. Want ondertussen voor anderhalf (ondertussen 2) grieperige kleuters zorgen vraagt wel wat tijd.

Waarom komen die dingen toch altijd samen? But hey: been there, done that. Met een kind minder, weliswaar…

• LINQ to Entities: Combining Predicates – meek – Site Home – MSDN Blogs
  Awesome information. Saved the day, again. ;)
  (tags: linq entityframework expression expressions c# dev development coding)

• Abusing Dynamic Binding in C# – Regex Matches | JoshEinstein.com
  That's cool.
  (tags: c# dynamic dotnet4 development)

• Transactions: Volatile Resource Managers in .NET
  Interesting piece.
  (tags: csharp development programming c# .net transaction)

• Sketchetik (FREE) on the Behance Network
  Freeeeeee!
  (tags: fonts free font type typography helvetica resources inspiration design)